ไท่หวู่เพียงซ่อนตัวได้ไม่ทันไร ก็ปรากฏร่างคนกลุ่มหนึ่งเหินพุ่งมาด้วยความเร็วสูง…
เจียงเว่ยเจ้าสำนักจันทร์จรัสแสงและยอดฝีมือขอบเขตเซียนมาถึงแล้ว! พวกมันยังหยุดร่างค้างกลางหาวและเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบทันที…
“กลิ่นอายพลังของมัน ดูเหมือนจักหายไปแถวๆนี้”
เจียงเว่ยขมวดคิ้ว
“ลองหาดูรอบๆก่อนเถอะ”
ครู่ต่อมาเจียงเว่ยและคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไปทุกสารทิศเพื่อทำการตรวจสอบพื้นที่ด้านล่างอย่างละเอียด
ในฐานะตัวตนที่บรรลุถึงขอบเขตเซียน พวกมันย่อมก่อเกิดสำนึกเทวะแล้ว ทุกสิ่งอย่างที่อยู่ในรัศมีตรวจจับจากสำนึกเทวะของพวกมัน ยากที่จะรอดพ้นไปได้…
เหนือขึ้นไปบนฟ้า สีหน้าไท่หวู่ที่ซ่อนหลังก้อนเมฆก็เริ่มมืดลงทุกขณะ
ยอดฝีมือขอบเขตเซียนของสำนักจันทร์จรัสแสง กล่าวไปแล้วไม่ว่าหน้าไหนมันก็ไม่กลัว
แต่หากยอดฝีมือขอบเขตเซียนของสำนักจันทร์จรัสแสงด้านล่างกลุ้มรุมมัน…ฉิบหายแน่!
ดังนั้นมันถึงได้ร้อนใจและเป็นกังวลนัก เพราะกลัวเจียงเว่ยและคนอื่นๆ จะตัดหน้าชิงกระบี่ลึกลับนั่นไปจากต้วนหลิงเทียนก่อนมัน…ตอนนี้มันก็ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากเฝ้าดูอย่างเงียบๆ
‘ไอ้หนูหวังว่าเจ้าจะซ่อนตัวให้ดีและไม่ปล่อยให้พวกมันพบตัวเจ้าง่ายๆ…หาไม่แล้วเจ้านับว่าทำให้ข้าผิดหวังนัก’
ไท่หวู่ลอบกล่าว
มันกล่าวเช่นนี้เห็นชัดว่าอยากให้ต้วนหลิงเทียนรอดพ้นการตรวจจับ
หากต้วนหลิงเทียนมาได้ยินคำของไท่หวู่เขาคงพูดอะไรไม่ออก
