ภายใต้สายตาของไท่หวู่ กลุ่มคนของสำนักจันทร์จรัสแสงได้ทำการตรวจสอบพื้นที่ป่าทึบอย่างละเอียดกว่าครึ่งชั่วยาม หากแต่ก็ไม่มีแววจะพบเจอต้วนหลิงเทียนแต่อย่างไร
เห็นเช่นนี้ไท่หวู่ก็วางใจไม่น้อย
“มิพบเจออันใดเลย”
เจียงเว่ยขมวดคิ้ว “กลิ่นอายพลังของมันหายไปจุดนี้แน่นอน…อย่าได้บอกข้าเชียวว่ามันมุดดินหนีได้”
“บางทีมันอาจมีทักษะอันใดที่สามารถปิดบังกลิ่นอายได้มิดชิด ยากที่พวกเราจักสัมผัส”
หนึ่งในขอบเขตเซียนกล่าวคาด
“อาจเป็นได้”
เรื่องนี้ได้รับการเห็นด้วยจากยอดฝีมือขอบเขตเซียนของสำนักจันทร์จรัสแสงคนอื่น
“สมควรเป็นเช่นนั้น…หาไม่แล้วคนที่ยังมิได้ทะลวงผ่านขอบเขตเซียน ไหนเลยสามารถรอดพ้นสำนึกเทวะของพวกเราได้”
ในที่สุดเจียงเว่ยและคนอื่นๆ ก็เห็นพ้องต้องกัน
พวกมันจะไปคิดได้อย่างไร ว่าหลังจากที่ต้วนหลิงเทียนเข้าสู่เจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติแล้ว ร่องรอยของเขาก็เสมือนสาบสูญไปจากโลกหล้าโดยสมบูรณ์ เจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติจะอย่างไรก็เป็นยอดสมบัติสวรรค์ พวกมันไหนเลยจะตรวจพบได้…
“ดูท่าตอนนี้พวกเราได้แต่แยกย้ายกันไปตามหาที่อื่น…”
ไม่นานยอดฝีมือขอบเขตเซียนของสำนักจันทร์จรัสแสง รวมถึงเจียงเว่ยก็เลือกที่จะแยกย้ายกันไปคนละทิศทาง
เมื่อเห็นว่าคนของสำนักจันทร์จรัสแสงเหินร่างไปกันหมดแล้ว ไท่หวู่ก็ไม่คิดจะเผยตัวออกมาแต่อย่างไร
ใบหน้าของมันยังสงบคล้ายกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่าง
