และเพียงเวลาชั่วกาน้ำเดือด เจียงเว่ยและขอบเขตเซียนของสำนักจันทร์จรัสแสงก็กลับมารวมตัวกันจุดเดิมอีกครั้ง
เห็นได้ชัดว่าพวกมันเพียงกล่าวลวง และจากไปเพื่อล่อหลอกต้วนหลิงเทียนให้ตายใจเท่านั้น
มาตอนนี้พวกมันยืนยันได้แล้วว่าต้วนหลิงเทียนไม่ได้อยู่แถวนี้จริงๆ
คราวนี้พวกมันจึงเริ่มแยกย้ายกันออกไปคนละทิศเพื่อตามหาต้วนหลิงเทียนอย่างจริงจัง
และตอนนี้เองไท่หวู่เลือกที่จะเผยตัวออกมา
“เหอะๆ หากมิใช่เพราะข้าติดตามมันมาอยู่ตลอด ก็คงมิรู้เช่นกันว่ามันหลบซ่อนอยู่ใต้หินโง่ๆนั่น…”
หลังจากที่เผยตัวออกมา ไท่หวู่ก็มองไปยังหินใหญ่ใต้ฝ่าเท้า
ฟังจากคำของมัน เห็นได้ชัดว่ารู้ดีว่าต้วนหลิงเทียนหลบอยู่ตรงนั้น
“ต้วนหลิงเทียน แม้ข้ามิรู้ว่าเจ้าใช้ทักษะอันใดในการปกปิดกลิ่นอาย แต่วันนี้ต่อหน้าข้าไท่หวู่เจ้าได้แต่โผล่หัวออกมา! ไม่ว่าทักษะของเจ้าจักเลิศล้ำปานใดก็ตาม!!”
หลังจากกล่าวเย้ยหยัน ไท่หวู่ก็ยื่นมือออกมา
ทันใดนั้นเองปราณแท้พลันทะลักออกมาม้วนวนรอบแขน มองไปคล้ายอสรพิษ 2 ตัวกำลังเลื้อยพัน แผ่กลิ่นอายพลังอันร้ายกาจไม่ใช่ชั่ว!
พริบตาต่อมาเมื่อแขนของไท่หวู่วะบัดลง อสรพิษพลังทั้ง 2 ก็พุ่งแหวกฟ้าลงไปยังผืนดินเบื้องล่างด้วยความฉับไว!
ทุกที่ทางที่อสรพิษพลังแหวกผ่าน บังเกิดเป็นเสียงระเบิดดัง ฮึงๆ มวลอากาศยังคล้ายจะสะท้านสะเทือนไปด้วยพลังอำนาจอันน่ากลัว!
เปรี๊ยง!
เปรี๊ยง!!
