ป๋ายลี่หงยืนกราน
“เจ้าสำนัก ข้ารู้ดีว่าเจ้าลำบากใจเรื่องอันใด…เพราะมันคือปรมาจารย์จารึกเซียนระดับ 3 ดาว แต่เจ้าสำนักมั่นใจได้ หากมันพิสูจน์ได้ว่าการตายของจ้าวเฟิงมิมีใดเกี่ยวของกับมันจริงๆ ชายชราผู้นี้ยินดีก้มหัวขอขมาต่อมันเอง”
ชายชรากล่าวออกเสียงเข้ม
มาตอนนี้เจียงเว่ยรู้ดีว่ามิอาจห้ามชายชราได้อีกต่อไป และมันรู้ว่าถึงห้ามอย่างไรอีกฝ่ายก็ต้องกระทำให้จงได้
ชายชราตัดสินใจไปแล้ว ไหนเลยมันจะทำอะไรได้อีก
“อาจารย์ลุงเฉียนในเมื่อท่านตัดสินใจแล้ว เช่นนั้นข้าจะไปกับท่านด้วย”
เจียงเว่ยกล่าว
ชายชราไม่กล่าวใดเพิ่มเติม ปล่อยให้เจียงเว่ยติดตามมาแต่โดยดี
ไม่นานทั้งคู่ก็พากันมาถึงคฤหาสน์ป๋ายลี่หง
ป๋ายลี่หงที่ได้รับทราบข่าวลือมาก่อนแล้ว จึงไม่แปลกใจอะไรที่เห็นเจ้าสำนักมาที่นี่
อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ไม่มีใดเกี่ยวข้องกับมัน ยังจะกังวลใจไปทำอะไร
อย่างไรเสียแม้ไม่กังวล แต่อารมณ์ก็มิใช่จะสู้ดีสักเท่าไร!
หากข่าวลือนั่นเป็นจริง ไม่ใช่ว่าจ้าวเฟิงคิดฆ่าศิษย์น้องของมันหรอกรึ?!
มันยังรู้สึกขอบคุณสวรรค์นัก…เพราะตอนแรกคิดว่ามีเพียงหลิวฮ่วนเท่านั้นที่คิดฆ่าศิษย์น้องของมัน ทว่าไม่เคยคิดถึงจ้าวเฟิงเลยแม้แต่น้อย ‘โชคดีที่มิมีใดเกิดขึ้นกับศิษย์น้อง…หาไม่แล้วข้าจะมีหน้าไปพบอาจารย์ในโลกหน้าอีกหรือ’
คิดถึงเรื่องนี้ ป๋ายลี่หงก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวในใจ
