หน้าป๋ายลี่หงเปลี่ยนไปมหันต์ในทันใด กล่าวถามออกไปเสียงแข็ง
“อาวุโสป๋ายลี่ยามนี้ตัวข้าทราบแล้วว่าท่านมิมีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับการตายของจ้าวเฟิง…หากแต่ข้ามิอาจเชื่อได้ว่าเรื่องนี้จักมิมีอันใดเกี่ยวข้องกับต้วนหลิงเทียน! โปรดให้ศิษย์น้องของท่านออกมายืนยันและได้พิสูจน์ตัวเองเถอะ!”
เฉียนคงกล่าวคำขาด
“อะไร?! หรืออาวุโสเฉียนคิดให้ศิษย์น้องของข้ากล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าเช่นเดียวกับข้า ว่ามิมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของจ้าวเฟิง?”
ป๋ายลี่หงกล่าวเย้ยออกมาเป็นการประชด
“ถูกแล้ว”
เฉียนคงพยักหน้ารับ
“อาวุโสเฉียนที่ข้ากล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าเมื่อครู่ นอกเหนือจากเห็นแก่หน้าท่านแล้ว ข้ายังมิอยากให้เจ้าสำนักต้องลำบากใจ…หาไม่แล้วด้วยนิสัยของข้า ตัวข้าไม่มีวันยอมกล่าวคำสาบานเช่นนี้เด็ดขาด! เรื่องนี้ทำให้ใจข้ารู้สึกอัปยศนัก!!”
ป๋ายลี่หงกล่าวออกด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวไม่พอใจ
“อาวุโสป๋ายลี่ ข้าต้องขออภัยท่านแล้วจริงๆ”
เฉียนคงกล่าวตอบเสียงเบา
“ท่านหมายความเช่นนั้นจริงๆ?”
ป๋ายลี่หงพลันฉีกยิ้มออกมาทันใด “อาวุโสเฉียนหากท่านคิดเช่นนั้นจริงๆ ข้าอยากให้ท่านกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าให้ข้าเรื่องหนึ่ง หากท่านมิได้กระทำเรื่องที่ข้าสงสัยข้าจะขอขมาท่านเอง ได้หรือไม่?”
“ทำไมจะไม่ได้?”
เฉียนคงกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
