เมื่อเห็นว่าชายชราบุกมาหาความเรื่องนี้ เจียงเว่ยเจ้าสำนักจันทร์จรัสแสงย่อมไม่แปลกใจอะไร ได้แค่ฝืนยิ้มออกไปอย่างขื่นขมค่อยกล่าว “อาจารย์ลุงนี่เป็นเพียงข่าวลือที่มิมีมูลความจริงอันใด…ข้าลองออกไปตรวจสอบมาสองสามวันแล้ว แต่พบว่ามิมีผู้ใดรู้เลยว่าข่าวนี้มาจากที่ใด…”
“เช่นนั้นเป็นได้อย่างยิ่ง ว่าสมควรมีผู้ใดชักใยอยู่เบื้องหลังแล้ว…”
เจียงเว่ยกล่าวตอบไปอย่างมั่นใจ
“จักมีผู้ชักใยอุบาทว์อันใดอยู่เบื้องหลังข้ามิสน ข้าสนว่าเรื่องนี้มันจริงหรือไม่! หากเจ้ามิมีปัญญาตรวจสอบได้ ข้าจักไปตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง! นานแล้วตั้งแต่ผู้ชราเช่นข้ามิได้ทำอันใด…เส้นสายนับว่าตึงไปหมด บางทีข้าอาจใช้โอกาสนี้ยืดเส้นยืดสายเสียหน่อย!”
ชายชรากล่าวออกเสียงเข้ม
“ท่านอาจารย์ลุงเฉียน ข้าจักหาสาเหตุการตายของจ้าวเฟิงให้ท่านเร็วที่สุดเท่าที่ข้าจะทำได้”
เจียงเว่ยกล่าวให้คำมั่นออกมา “ขออาจารย์ลุงโปรดวางใจ แล้วรอคำตอบจากข้าเถอะ”
มันกลัวใจเหลือเกินว่าชายชราจะออกไปอาละวาดด้วยตัวเอง มันเองก็รู้นิสัยชายชราผู้นี้ดี น่ากลัวว่าเพื่อจ้าวเฟิงแล้วไม่มีอะไรที่อีกฝ่ายไม่กล้าทำ!
“เจ้าสำนัก รู้ไว้เสีย…ว่าความอดทนของข้ามีจำกัด!”
ชายชราเพียงมองจี้เจียงเว่ยตาเขม็งอีกครั้งพร้อมกล่าว ค่อยจากไป
หลังจากชายชราออกไป ใบหน้าเจียงเว่ยก็ไม่เหลืออาการปั้นยิ้มเกรงใจอะไรอีก กลับกลายเป็นมืดลงทันใด
