ถึงแม้ชายชราจะเป็นอาจารย์ลุงของมัน แต่จะอย่างไรมันก็คือเจ้าสำนัก! การที่ชายชรามาคาดคั้นข่มขู่มันแบบนี้ทำให้มันไม่พอใจนัก คล้ายศักดิ์ศรีเจ้าสำนักของมันถูกท้าทาย!
อย่างไรก็ตามพอคิดถึงเรื่องที่พลังฝีมือของชายชรามิได้ด้อยไปกว่ามันเลย ความหงุดหงิดในใจของมันก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
นอกจากนี้จะอย่างไรชายชราผู้นี้ก็ทำเพื่อสำนักจันทร์จรัสแสงมามาก
แถมเรื่องของชายชราครั้งนี้ กล่าวไปก็เป็นหน้าที่และความรับผิดชอบของมัน…
“สารเลวตัวใดกันที่หาญกล้าสร้างเรื่อง…เจ้าซ่อนตัวไว้ให้ดีเถอะ! หาไม่แล้วหากถูกข้าพบเมื่อใด ข้าจักให้เจ้าตายอนาถ!!”
พอคิดถึงคนที่แพร่ข่าวลือจ้าวเฟิง สีหน้าเจียงเว่ยก็คล้ายจะกลายเป็นมารร้ายทันที
“จนถึงตอนนี้ผู้ที่รู้เรื่องราวการตายของจ้าวเฟิง สมควรมีอาจารย์ลุงเฉียน ข้า แล้วก็หลิวฮ่วน…นอกจากนี้ก็มีแต่ฆาตกรที่ลงมือฆ่าจ้าวเฟิง!”
ในฐานะเจ้าสำนักจันทร์จรัสแสง ความคิดอ่านของเจียงเว่ยย่อมมิได้มืดบอดหลงกลข่าวลือที่จงใจแพร่ออกมาแบบนี้ได้โดยง่าย
ดังนั้นผู้ต้องสงสัยแรกในใจของมันย่อมเป็น ‘หลิวฮ่วน’
ต้องกล่าวเลยว่าเจียงเว่ยนั้นมิใช่ชนชั้นโง่งม มันกลับตระหนักได้ว่านี่เป็น ‘ข่าวลือ’ ที่จงใจแพร่ออกมาทันที กระทั่งการตายของศิษย์ฝ่ายในคนนั้นสมควรเป็นการจัดฉาก!
