“โชคร้ายที่ตอนป๋ายลี่หงออกจากคฤหาสน์ข้าไปวันนั้นมันสมควรสวนกับเจ้าสำนัก…หาไม่แล้วเจ้าสำนักคงสงสัยมันมากที่สุด”
ในขณะที่กำลังพึงพอใจกับผลกระทบของข่าวลือ หลิวฮ่วนก็ลอบเสียดายเรื่องนี้เสียไม่ได้
“อย่างไรเสียแม้เจ้าสำนักจะรู้ว่าเรื่องนี้อาจไม่ใช่ฝีมือป๋ายลี่หง แต่เรื่องราวคงมิจบลงง่ายดายนัก…ผู้ใดจะไปรู้อาจเป็นยอดฝีมือที่ป๋ายลี่หงจ้างวานให้ปกป้องต้วนหลิงเทียนเป็นคนลงมือฆ่าจ้าวเฟิงใช่หรือไม่?”
หลิวฮ่วนแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “จะอย่างไรก็มิมีทางใดที่ต้วนหลิงเทียนจะรอดพ้นจากเรื่องนี้ไปได้ในเวลาอันสั้น…ข้าหวังว่ามันจะถูกข่าวลือนี้รบกวนจนไร้กะจิตกะใจบ่มเพาะ จำต้องออกมาเดินเล่นด้านนอกเพื่อผ่อนคลายอารมณ์!”
คิดถึงตอนสุดท้าย หลิวฮ่วนก็แสยะยิ้มเย็นเยือก ประกายตายังสว่างวาบขึ้นมา
นี่เป็นจุดประสงค์ที่แท้จริงของมัน!!
ในขณะเดียวกัน ที่เขตหวงห้ามของสำนักจันทร์จรัสแสง สถานการณ์ก็ยากจะสงบลงได้
“อาจารย์ลุงเฉียน ข้าสามารถสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าได้ ว่าวันนั้นพอท่านมาแจ้งข้าเรื่องการตายของจ้าวเฟิง ข้าก็ไปหาหลิวฮ่วนทันที และข้าพบว่าผู้อาวุโสป๋ายลี่เองก็พึ่งออกมาจากคฤหาสน์ของหลิวฮ่วน!”
