เจียงเว่ยไม่รอคำตอบ เลือกที่จะสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าทันที ค่อยกล่าวสืบต่อ “หากอาวุโสป๋ายลี่สังหารจ้าวเฟิงจริง คงมิมีทางที่จะย้อนกลับมาที่สำนักเร็วถึงเพียงนี้…นอกจากนั้นเท่าที่ข้ารู้ ช่วงนั้นอาวุโสป๋ายลี่เองก็พักอยู่ที่คฤหาสน์ของหลิวฮ่วนตลอด…”
“เช่นนั้นกล่าวได้ว่าตอนที่จ้าวเฟิงถูกสังหาร อาวุโสป๋ายลี่สมควรอยู่ที่คฤหาสน์ของหลิวฮ่วน จึงเป็นไปมิได้เลยที่อาวุโสป๋ายลี่จะเป็นคนลงมือสังหาร นอกเสียจากอาวุโสป๋ายลี่จะสามารถแยกร่างอยู่ 2 ที่ได้พร้อมกัน”
ตอนนี้เจียงเว่ยเป็นกังวลนัก ข่าวแรกไม่ทันหาตัวคนลงมือได้…ข่าวที่สองกลับแพร่ออกมาสร้างความปวดหัวให้มันอีกครั้ง! นี่ใครมันขยันหาเรื่องนักหนากัน คิดเล่นงานมันให้ปวดหัวตายหรือ?!
“บางทีมันอาจมิใช่ผู้ลงมือเอง แต่เป็นคนที่มันจ้างวานไปคุ้มครองต้วนหลิงเทียนอะไรนั่นลงมือก็เป็นได้!”
ชายชราหยีตาลง ยังเผยประกายคมกล้ากล่าวออกเสียงเย็น “มิว่าอันใดเรื่องนี้ข้าจักออกไปไถ่ถามมันซึ่งๆหน้าด้วยตัวข้าเอง!”
“อาจารย์ลุงเฉียน…ท่านอย่าได้ทำให้ข้าลำบากใจเลย”
ได้ยินคำนี้ของจ้าวเฉียน เจียงเว่ยอดไม่ได้ที่จะชักสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ได้แต่ฝืนยิ้มออกมาอย่างขื่นขม
