ใครใช้ให้หานจิ้นเหนียนเป็นบุตรชายของอาวุโสสูงสุดเล่า?
และเป็นดั่งที่สุนัขรับใช้หานจิ้นเหนียนกล่าว มันเป็นหลานชายสุดที่รักของอาวุโสสูงสุด!
อาวุโสสูงสุดนั้นมีฐานะมิใช่ชั่วในสกุลหาน กระทั่งผู้นำสกุลหานคนปัจจุบันพบเห็นยังต้องเรียกหาด้วยเคารพว่า ‘ท่านลุง’
“อ๋อ! ที่แท้เจ้าคือโจรราคะแห่งสกุลหาน ที่พี่สาวเฉวี่ยไน่เคยกล่าวบอกเอาไว้นี่เอง!”
เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีทอง กล่าวออกมาด้วยแก้มอมชมพู สองตากลมโตพยักหน้าหงึกๆ
ได้ยินวาจานี้ของเด็กหญิงตัวน้อยชุดทอง สุนัขรับใช้ที่ยืนประกบหลังหานจิ้นเหนียนอดไม่ได้ที่จะหน้าเสีย
เด็กหญิงนั่นว่าอันใดนะ!?
พี่สาวเฉวี่ยไน่?!
ใช่นางกำลังกล่าวถึงคุณหนูใหญ่ อันเป็นที่รักของผู้คนสกุลหานหรือไม่? หรืออีกนามหนึ่งคือนางมารน้อยผู้แสนร้ายกาจของสกุลหาน!?
“เจ้ารู้จักเฉวี่ยไน่ด้วยหรือ?”
ได้ยินวาจานี้ของเด็กหญิงตัวเล็ก หานจิ้นเหนียนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วหน้าเสียไปทันที
ในสกุลหานนี้มีไม่กี่คนที่ทำให้มันหวาดกลัว
อย่างไรก็ตามหนึ่งในนั้น มีนางมารน้อยนั่นรวมอยู่ด้วย!
มันเคยถูกฤทธิ์เดชของนางมาแล้ว!
ขณะที่คิดสีหน้าหานจิ้นเหนียนก็เริ่มบิดเบี้ยวลงเช่นกัน เพราะฤทธิ์เดชครั้งนั้นของนางมารน้อย ได้ทำให้มันเสียภาพพจน์ต่อสตรีที่มันหมายปองพังยับเยิน!
ฟุ่บ!
ทันใดนั้นเองคล้ายสายลมหอบหนึ่งพัดมาอย่างแรง ปรากฏร่างในชุดสีเขียวผุดโผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่า
