เป็นสตรีชรานางหนึ่งในชุดสีเขียว
นางลอยร่างกลางหาวอย่างเงียบงัน สภาวะร่างกลับคล้ายหลอมกลืนไปกับฟ้าดิน!
“ท่านชิงหนู!”
เมื่อชายวัยกลางคนทั้ง 3 เห็นร่างผู้มาใหม่ พวกมันไม่กล้านิ่งเฉย รีบเร่งคารวะทักทายด้วยสุภาพทันที
“พวกนางเป็นสหายของคุณหนูใหญ่ พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว”
สตรีในชุดเขียวนางนี้ เป็นคนเดียวกันกับสตรีชราที่ติดตามหานเฉวี่ยไน่ไปยังทวีปมนุษย์บ่อยๆ ชิงหนู นางเหลือบมองชายวัยกลางคนทั้ง 3 อย่างไร้แยแสกล่าวออกเสียงเรียบ
“ทราบ”
ชายวัยกลางคนทั้ง 3 พอได้ยินดังนั้นก็เร่งจากไปทันที ขณะเดียวกันพวกมันก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดมันก็หนีตัวบัดซบไม่เอาไหน ที่วันๆได้แต่อวดโอ่ความมั่งคั่งทั้งย่ำยีสตรีเสียที!
“นายน้อย จิ้นเหนียน”
หลังจากชายวัยกลางคนทั้ง 3 จากไป ชิงหนูก็หันมามองหานจิ้นเหนียนด้วยความไม่แยแส ค่อยกล่าวทักไปด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ
“ชิงหนู พวกนางเป็นสหายของหานเฉวี่ยไน่หรือ?”
หานจิ้นเหนียนขมวดคิ้วถาม
“อะไร? หรือนายน้อยจิ้นเหนียนคิดอยากไปถามคุณหนูใหญ่ด้วยตัวเอง?”
ในน้ำเสียงชิงหนูแฝงความประชดไว้ไม่น้อย ไม่คล้ายนางจะเคารพหานจิ้นเหนียนแต่อย่างใด
“นั่นมิจำเป็นหรอก”
หานจิ้นเหนียนส่ายหัวไปมา ในลูกตาเผยประกายเย็นชาขึ้นทันใด หากไม่จำเป็นจริงๆ มันไม่อยากไปเจอนางมารน้อยนั่น!
ฟุ่บ!
ทันใดนั้นชิงหนูก็สะบัดมือเบาๆ ก่อนที่ร่างนางพร้อม 4 คนด้านหลังจะอันตรธานหายไปในอากาศ
