ไม่ว่าจะเป็นโฉมงามยากหาผู้ใดเทียบเทียมหรือเด็กตัวเล็กๆทั้ง 3 ต่างอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย!
จังหวะนี้ หานจิ้นเหนียนก็ถูกทิ้งไว้ให้ลอยหัวโด่กลางอากาศกับสุนัขรับใช้ที่คอยประจบประแจง 2 คน
“นายน้อย พวกเราก็กลับกันเถอะ”
เมื่อเห็นว่าหานจิ้นเหนียนท่าทางอารมณ์ไม่ดี สุนัขรับใช้ก็เร่งกล่าวออกมาทันที
“กลับไปแล้วช่วยข้าสืบหาประวัติทั้ง 4 นั่นให้ที…โดยเฉพาะสตรีนางนั้น! ข้าต้องได้นาง!!”
ตอนนี้นอกจากสุนัขรับใช้แล้วก็ไม่มีใครอื่น หานจิ้นเหนียนย่อมไม่คิดเสแสร้งสร้างภาพอะไร แววตามากราคะเผยให้เห็นชัดเจน เบื้องล่างยังคล้ายพองตัวขึ้นมาไม่น้อย
“นายน้อย พวกเราปล่อยนางไปไม่ดีหรือ? ท่านชิงหนูกล่าวว่านางเป็นสหายของคุณหนูใหญ่แบบนี้…หากท่านแตะต้องนาง ข้ากลัวว่าคุณหนูใหญ่จะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ!”
สุนัขรับใช้นั้นคล้ายหวาดกลัวหานเฉวี่ยไน่ไม่น้อย ทุกครั้งที่มันกล่าวถึงนางร่างจะสะท้านสั่นกลัวอย่างไม่อาจห้าม
“เหอะ! ถ้านางไม่พอใจเรื่องนี้แล้วจะทำไม นางฆ่าข้าได้หรือไร? ถึงนางคิดฆ่าข้าแต่เกรงว่านางเองก็ไม่กล้าลงมือขนาดนั้น! ถึงนางจะไม่ชอบข้า แต่ข้าก็ไม่เชื่อว่านางจะกล้าฆ่าข้าเพราะคนนอก!!”
หานจิ้นเหนียนกล่าวออกเสียงเย็น กล่าวเย้ยออกมาหน้าผยอง
“ถึงอย่างนั้นคุณหนูเฉวี่ยไน่ก็จัดการมิง่ายเลย…”
สุนัขรับใช้ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างขื่นขม
