หลังจากที่ตี้จิ่วขยี้แผ่นยันต์เต๋าช่วยชีวิต จนหนีมาได้มันก็เร่งหยิบโอสถเซียนระดับสูงหลายขนานออกมากินรักษาตัว ทำให้อาการบาดเจ็บของมันค่อยๆทุเลาลงทันที
ตี้จิ่วตอนนี้แม้สภาพจะไม่สมบูรณ์ทั้งยังสาหัสนัก แต่มันก็ยังมีความมั่นใจว่าสามารถบดขยี้ตัวตนที่ยังไม่ทะลวงมาถึงขอบเขตเซียนได้ง่ายดาย!
ขณะเดียวกันความตื่นตระหนกเสียขวัญในใจของมันก็ค่อยๆซาลง มันเริ่มมีสติคิดทบทวนเรื่องราวได้อีกครั้ง
“ไม่!”
มันรู้สึกผิดท่าขึ้นมาทันทีเมื่อย้อนคิด “นกประหลาดไฟท่วมตัวนั่น มิได้ไล่ตามออกมาฆ่าข้า…หรือที่แท้มันจักออกมาจากเจดีย์ประหลาดนั่นไม่ได้!?”
พอคิดถึงเรื่องนี้ ยิ่งมาตี้จิ่วก็ยิ่งยืนยันข้อสันนิษฐานตัวเอง ว่าสมควรไม่ผิด!
“บัดซบ! ไฉนข้าถึงมิคิดเรื่องนี้ได้แต่แรก? เช่นนั้นถึงแม้ข้าจักมิอาจเข้าไปในเจดีย์ประหลาดนั่นได้อีกรอบ แต่คิดฆ่าไอเด็กบัดซบนั่นหลังถูกขับออกมาจากเจดีย์ย่อมง่ายดายนัก!”
พอคิดถึงต้วนหลิงเทียน ตี้จิ่วก็ขบฟันดังกรอด ใจเต็มไปด้วยความแค้น
หากตอนนี้มันยังไม่ตระหนักได้ว่า ที่มันเกือบตายล้วนเป็นแผนของต้วนหลิงเทียน ชีวิตที่ผ่านมาหลายปีของมันคงไร้ค่าเยี่ยงสุนัข!
ถึงแม้ตี้จิ่วจะคิดว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่ต้วนหลิงเทียนจะเป็นเจ้าของเจดีย์ประหลาดนั่น แต่มันรู้ได้ทันทีว่าที่มันต้องเกือบตายไม่วายเป็นเพราะต้วนหลิงเทียนแน่!
ทันทีที่มันเข้าไปในเจดีย์มันก็พบเจอกับตัวตนอันน่ากลัวนั่นทันที!
ในสายตาของมัน
