ตอนนี้ความอึดอัดแพร่กระจายไปทั่วร่าง หากแต่ต้วนหลิงเทียนไม่ได้รู้สึกไม่พอใจอะไร ‘ในที่สุดมันก็รอไม่ไหว’
ต้วนหลิงเทียนแน่นอนว่าคิดอยู่ในเจดีย์ให้นานที่สุด ไม่รีบร้อนออกมา
เขาอยากจะรู้นักว่าตี้จิ่วมันจะมีความอดทนได้สักแค่ไหน!
“ผ่านไปเนิ่นนาน ไฉนเจ้ามิออกมาเสียที?”
ตี้จิ่วกล่าวถามเสียงเข้ม
“มีบางอย่างผิดปกติด้านใน”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มออกมาอย่างขื่นขม
“เกิดอะไรขึ้น?”
ตี้จิ่วถามออกมาทันที
“ข้าพบว่าสมควรมีคนเข้ามาในเจดีย์อีกครั้งหลังจากที่ข้ากับตี้ยงออกมาวันนั้น ศาสตราเซียนที่มีอาคมเซียนจารึกอยู่ หายไปหมดแล้ว…”
ต้วนหลิงเทียนถอนหายใจออกมาอย่างระอา “อย่างที่ข้าคิดเอาไว้ไม่ผิด ตี้ยงลอบเข้ามาคนเดียวจริงๆ”
“เหอะ!”
ได้ยินคำกล่าวของต้วนหลิงเทียนที่พาดพิงถึงตี้ยง หน้าตี้จิ่วก็มืดลงทันที หลังจากสูดลมหายใจระงับอารมณ์พักหนึ่ง มันก็กล่าวออก “เจ้าไปกับข้าด้วย”
หลังได้ยินคำสั่งตี้จิ่ว ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกตื่นเต้นในใจนัก
อย่างไรก็ตามเขายังควบคุมอารมณ์ได้ดี เพียงกล่าวออกไปสีหน้าฝืนๆ “อาวุโส ไม่งั้นก็ให้ข้าช่วยแยกน้ำทะเลให้ดีไหม ท่านก็เข้าไปคนเดียวส่วนข้าจะรออยู่ด้านนอก จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องที่อยู่ในเจดีย์ได้แค่ 2-3 ลมหายใจ”
“อะไร หรือเจ้าคิดอาศัยจังหวะที่ข้าเข้าไปหลบหนี?”
