สามปีผ่านไป ทุกสิ่งแปรเปลี่ยน
เนื่องจากไร้เบาะแสใดๆจากหลิวฮ่วน การตายของจ้าวเฟิงจึงกลับกลายเป็นปริศนาอันลึกลับยากคลี่คลายของสำนักจันทร์จรัสแสง
แต่แน่นอนว่ามีน้อยคนนักที่รู้ว่าจ้าวเฟิงตายแล้ว
กระทั่งป๋ายลี่หงยังไม่รู้เรื่องใดๆด้วยซ้ำ
อีกด้านหนึ่งต้วนหลิงเทียนที่เดินทางด้วยความเร็วสูง ในที่สุดเขาก็แลเห็นจุดดำๆเบื้องหน้าไกลตา
ด้วยความเร็วอันสูงล้ำ จุดดำๆดังกล่าวพลันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็กลายเป็นเกาะอันมีม่านหมอกปกคลุมบางๆ ยากจะแลเห็นเรื่องราวบนเกาะ
“เกาะป้านเยว่!”
เป็นเวลา 3 ปีแล้วตั้งแต่ที่เขาออกเดินทางจากเกาะป้านเยว่
อารมณ์คิดถึงเอ่อล้นขึ้นมาทันใด!
ตอนนี้สิ่งเดียวที่ต้วนหลิงเทียนรู้สึกก็คือคิดถึงนัก
อย่างไรก็ตามพอนึกถึงใบหน้าคู่หมั้นทั้งสองและเด็กน้อยในครรภ์พวกนาง ใบหน้าต้วนหลิงเทียนก็เผยยิ้มอบอุ่นขึ้นมาทันที
“เค่อเอ๋อ เสี่ยวเฟยเอ๋อ…ข้ากลับมาแล้ว!”
ต้วนหลิงเทียนที่ลอยร่างด้านนอกเกาะป้านเยว่พลันกล่าวรำพันออกมา
อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาเหินร่างไปหยุดลอยเหนือน่านฟ้าของเกาะป้านเยว่ เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติด้านหลังเมฆหมอกทันที
“เกิดอะไรขึ้นกัน?”
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้ว ถึงแม้เขาจะยังบอกไม่ได้ว่ามีอะไรผิดปกติ แต่เขาสัมผัสได้ว่าต้องเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นกับเกาะป้านเยว่เป็นแน่!
ร่างต้วนหลิงเทียนเร่งดิ่งลงฝ่าเมฆหมอกลงมา จนแลเห็นเกาะป้านเยว่ชัดถนัดตา
