ปราดมองเพียงวูบเดียวหน้าเขาก็ซีดลงอย่างหนัก
ฉากเรื่องราวเบื้องหน้าประหนึ่งค้อนใหญ่ทุบฟาดลงกลางใจ เลือดลมทั่วร่างกลับกลายเป็นปั่นป่วน พักใหญ่กว่าจะสงบลงได้
ต้วนหลิงเทียนเห็นอะไร?
เกาะป้านเยว่ตอนนี้…แทบจะกลายเป็นซากปรักหักพัก!
เกาะป้านเยว่แต่เดิมนั้นเขียวขจีไปด้วยมวลหมู่แมกไม้ อากาศบริสุทธิ์สดชื่นเปี่ยมล้นไปด้วยความมีชีวิตชีวา ประหนึ่งสวรรค์บนดิน
ทว่ายามนี้ตัวเกาะเต็มไปด้วยหลุมบ่อกับคราบเลือดแห้งกรังคล้ายมีภัยพิบัติ!
ไม่เพียงเท่านั้นอาคารของนิกายหลิงเทียนที่เคยตั้งตระหง่านอย่างโอ่อ่าบนเกาะ ตอนนี้ก็พังพินาศหมดสิ้น! ยังมีซากศพกระจัดกระจายกองระเนระนาดเกลื่อนพื้น จากสายตาซากศพนั้นเริ่มย่อยสลายแล้ว เผยให้เห็นว่าตายมาเนิ่นนาน!
“นี่มันอะไรกัน! เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้!!”
ต้วนหลิงเทียนตกตะลึงพรึงเพริด ตอนนี้ใจเขาหวิวๆร่างกายรู้สึกล่องลอย เสมือนมีใครมาควักใจออกไปจากกลางอก ลูกตายังเปลี่ยนเป็นสีแดงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ
“ใคร? ใครหน้าไหนมันทำแบบนี้!!”
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนแทบจะเสียสติไปให้ได้
ที่นี่ไม่เพียงแต่มีคู่หมั้นทั้งสองที่เขาใส่ใจมากที่สุด แต่ยังมีสหายสนิทและนิกายหลิงเทียนของเขา
อนิจจาบัดนี้พินาศสิ้นแล้ว…
ซากปรักหักพังนั่นยังเต็มไปด้วยซากศพ…
เขาไม่กล้าคิดเรื่องนี้สืบไป
