เมื่อเห็นชายวัยกลางคนร่างกายกำยำเดินออกมาจากบ้านไม้ สองตาต้วนหลิงเทียนก็ส่องสว่างขึ้นมาทันใด ความอึดอึดเสมือนหินทับอกค่อยๆคลายลง
“ต้วนหลิงเทียน เจ้ากลับมาแล้วเหรอ?”
ตอนนี้เองต้วนหลิงเทียนยังเห็นคู่แฝดหนานกงค่อยๆก้าวออกมาจากบ้าน เฉินเฉ่าช่วยเองก็ยังมีชีวิตอยู่
จังหวะนี้หินก้อนใหญ่ที่ทับใจของต้วนหลิงเทียน เสมือนค่อยๆหลุดร่วงออกไปทีละก้อนๆ
ต้วนหลิงเทียนเร่งจับจ้องไปยังประตูบ้านไม้หลังอื่นเขม็ง เพราะยังเหลือคนสำคัญที่สุดสำหรับเขาอีก 2 คนที่ยังไม่เดินออกมา
ขณะมองไปในใจก็หวั่นๆไม่น้อย
แล้วเค่อเอ๋อกับลี่เฟยเล่า?
เสี่ยวเฮย เสียวไป๋ เสี่ยวจินเล่า ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยหรือ?
ในที่สุดประตูบ้านไม้หลังอื่นก็เปิดออก ร่างหนึ่งค่อยๆเดินออกมา
“ท่านประมุข”
เป็นสตรีนางหนึ่ง และทันทีที่นางเห็นต้วนหลิงเทียน ลูกตานางก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน
“หลัวผิง”
สตรีที่พึ่งออกมานี้คือรองประมุขนิกายหลิงเทียน หลัวผิง
“ฮูหยินประมุข ท่านประมุขกลับมาแล้ว”
เมื่อเห็นหลัวผิงเดินไปเรียกหาคนในบ้านไม้หลังข้างๆ ใจต้วนหลิงเทียนก็เริ่มเต้นรัวขึ้นมาทันที
เพราะคนที่หลัวผิงเรียกหาว่าฮูหยินประมุขได้มีเพียง 2 คนเท่านั้น ก็คือเค่อเอ๋อกับลี่เฟย!
ครู่ต่อมาประตูบ้านไม้หลังดังกล่าวก็เปิดออก ร่างอรชรหนึ่งเหินออกมาทันใด กลิ่นหอมจรุงลอยมาตามลม คนโผเข้าไปหาอ้อมกอดต้วนหลิงเทียน
