มีร่าง 2 ร่างที่คุ้นเคยยืนอยู่หน้าบ้านไม้หลังหนึ่งในนั้น
เฟิ่งหวู่เต้า ซื่อหม่าฉางฟง!
เมื่อเห็นร่างทั้งสองต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาไม่น้อย เขาเป็นคนคิดพาทั้งคู่มายังเกาะป้านเยว่ เขาคงยากจะอภัยให้ตัวเองได้ตลอดชีวิตหากทั้งคู่เกิดเรื่องอะไรร้ายๆขึ้น!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฟิ่งหวู่เต้า
หากเกิดอะไรขึ้นกับเฟิ่งหวู่เต้า วันหน้าพอเขาพบเฟิ่งเทียนหวู่ เขาจะกล่าวบอกนางอย่างไร…
“ลุงเฟิ่ง! ครู!”
ดั่งประกายแสง ร่างต้วนหลิงเทียนวูบหายไปจากด้านข้างของโฉดคลุมทอง พริบตาก็ไปปรากฏเบื้องหน้าเฟิ่งหวู่เต้าและซื่อหม่าฉางฟงทันที
ด้วยความเร็วในตอนนี้ของต้วนหลิงเทียน ทั้งคู่ย่อมไม่อาจตอบสนองใดได้ทัน พอได้ยินเสียงเรียกพวกมันก็หันมองมาด้วยท่าทางตื่นตัว ตั้งท่าระแวดระวังราวกับผู้พิทักษ์
และทันทีที่เห็นดวงตาทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยมวลอารมณ์ยากจะกล่าว
“เจ้าหนู ในที่สุดเจ้าก็กลับมา!”
เฟิ่งหวู่เต้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แม้ว่ามันจะอยู่มาครึ่งชีวิต แต่มันก็ยากจะระงับอารมณ์ตัวเองได้ แม้จะพึ่งผ่านประสบการณ์อันเลวร้ายมาก็ตาม
แม้ซื่อหม่าฉางฟงจะไม่ได้กล่าวอะไร แต่จากสีหน้าแววตาก็บอกให้รู้ว่าอารมณ์อีกฝ่ายไม่ได้สงบเหมือนท่าทาง
“นายน้อย!”
ขณะเดียวกันนั้นเองชายวัยกลางคนร่างใหญ่แลดูเข้มแข็งก็ก้าวเดินออกมาจากบ้านไม้ พอเห็นต้วนหลิงเทียนใบหน้าของมันก็เผยความชื่นมื่นยินดี ร้องทักด้วยน้ำเสียงดีใจ
“ฉงเฉวียน”
