ทว่าตอนนี้เขามีสำนักจันทร์จรัสแสงแล้ว ย่อมมีที่ให้สาวน้อยทั้งสองอยู่ได้อย่างปลอดภัย
ด้วยมีป๋ายลี่หงอยู่ด้วย ทั้งหมดสมควรปลอดภัยไร้เรื่องราวในสำนักจันทร์จรัสแสง
“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องรีบกลับมาโดยเร็ว ข้ากังวลอยากเห็นหน้าหลานทั้ง 2 ที่กำลังจะเกิดแทบตายแล้ว!”
ป๋ายลี่หงกล่าว
“ขอศิษย์พี่โปรดวางใจ ข้าต้องพาพวกนางพร้อมลูกมาหาท่านแน่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าให้ป๋ายลี่หง ก่อนที่จะพุ่งร่างเหินขึ้นฟ้าไปทันที
เมื่อเห็นแผ่นหลังของต้วนหลิงเทียนหายลับไปจากสายตา ป๋ายลี่หงก็มองขอบฟ้าไกลตาต่ออีกพักหนึ่ง สุดท้ายค่อยเดินกลับเข้าสำนักจันทร์จรัสแสงด้วยประกายตาวูบวาบ
มันไม่ได้เดินกลับคฤหาสน์ที่พักของมันแต่อย่างไร แต่มาถึงคฤหาสน์หลังหนึ่ง
ถึงแม้คฤหาสน์หลังนี้จะไม่ใช่ของมัน แต่ยามมันเดินเข้ามาก็ไม่มีใครกล้าหยุดขวางแม้แต่คนเดียว
ข้ารับใช้ในคฤหาสน์นี้ไหนเลยจะมีความกล้าขวางทางมัน!
“อาวุโสป๋ายลี่ มิทราบลมอันใดหอบท่านมาหาข้าถึงที่นี่ได้?”
ทันใดนั้นเองมีร่างหนึ่งก้าวออกมาต้อนรับป๋ายลี่หงด้วยรอยยิ้มพร้อมประสานมือคารวะอย่างมากมารยาท
คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลิวฮ่วน!
หลิวฮ่วนนั้นแม้มีท่าทียินดีที่ได้ต้อนรับ ทว่าลึกลงไปในแววตากลับเผย ‘ประกาย’ เย็นเยือกออกมาวูบหนึ่ง คล้ายไม่แปลกใจถึงการมาเยือนของป๋ายลี่หง
“มาหาเจ้ามิได้มีใด เพียงมาเยี่ยมเยียนเท่านั้น”
ป๋ายลี่หงกล่าวอ้างออกไปอย่างไร้เรื่องราว
