ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร่ ใบหน้าของต้วนหลิงเทียนก็เผยความเคร่งขรึมเช่นกัน เพราะเขาตระหนักได้ว่าเผิงอัสนีสีม่วงตัวนี้ก็เป็นถึงสัตว์เซียนขอบเขตเซียน!
พอคิดถึงข้อความที่สัตว์เซียนตัวนี้ส่งมาก่อนหน้า ใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย
ไฉนอีกฝ่ายถึงถามว่าเขาเกลียดขี้หน้าใคร?
ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็แค่หันไปมองจงหั่วโดยไม่รู้ตัว ถึงทำให้จงหั่วประสบชะตาอนาถแบบนี้
คล้ายเผิงอัสนีเมฆม่วงกำลังระบายอารมณ์แทนเขาอย่างไรไม่รู้!
เขาลองถามตัวเองหลายครั้ง แต่ก็พบว่าเขาไม่เคยเห็นเผิงอัสนีเมฆม่วงตัวเขื่องแบบนี้มาก่อนเลย อันที่จริงนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเขาด้วยซ้ำที่ได้เห็นสัตว์เซียนขอบเขตเซียน!
‘วันนี้ข้าโชคข้ามันอะไรกันแน่ ถึงได้เจอตัวตนระดับเซียน 2 คนติดๆ…ไม่รู้ว่าทั้งคู่เกี่ยวข้องกันไหม’
กระทั่งต้วนหลิงเทียนเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่พอคิดถึงเรื่องนี้ เขาอดคิดไปไม่ได้ว่านี่จะมีอะไรเกี่ยวข้องกับชือเม่ยนักฆ่าของตลาดมืดหยินชานที่อยู่ในขอบเขตเซียนรึเปล่า
“ไม่สนุกเลย! เจ้ามันอ่อนแอเกินไป! ฮึ่ม ข้าไม่เล่นกับเจ้าแล้ว…ไปสำนักจันทร์จรัสแสงของเจ้าดีกว่า ลองดูว่าคนเก่งที่สุดในสำนักเจ้าจะทำให้ข้าสนุกหรือไม่! อา…พอคิดแล้วน่าสนใจยิ่ง!!”
ทันใดนั้นเอง ต้วนหลิงเทียนและคนอื่นๆ ก็ได้ยินวาจานี้ของเผิงอัสนีเมฆม่วงดังขึ้น
และหลังจากนั้นไม่ทันไร ร่างเผิงอัสนีเมฆม่วงรวมถึงจงหั่วก็ปรากฏให้เห็นในสายตาอีกครั้ง
