เผิงอัสนีเมฆม่วงกล่าวออกเสียงเรียบค่อยส่ายหัว
และทันทีที่กล่าวจบคำ คล้ายปรากฏพายุพลังปานใต้ฝุ่นขุมหนึ่งแผ่พุ่งไปทางจงหั่วด้วยความเร็วเหนือเสียง!
ห่างออกไปไม่ไกล ทางด้านต้วนหลิงเทียนอาวุโสฝ่ายในทั้ง 3 และศิษย์ฝ่ายในสำนักจันทร์จรัสแสง ก็เห็นว่ามีพายุพลังสีม่วงพัดออกจากร่างวิหกยักษ์อย่างฉับไว ต่อมาร่างจงหั่วก็อันตรธานหายไป!
แน่นอนว่าต้วนหลิงเทียนรู้ดีว่าจงหั่วไม่ได้หายไปไหน
เป็นเพราะตอนนี้อีกฝ่ายเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง!
“สัตว์เซียนขอบเขตเซียน!”
จังหวะนี้ไม่ว่าจะเป็นป๋ายลี่หง หรืออาวุโสฝ่ายในทั้ง 2 ต่างเผยรอยยิ้มขื่นขมออกมา
พวกมันยังพอมองเห็นเรื่องราวได้รางๆจึงได้รู้ว่าตอนนี้จงหั่วประสบชะตาอนาถแค่ไหน
แต่แน่นอนว่าพวกมันไม่กล้ายื่นมือเข้าไปช่วย
หากสัตว์เซียนขอบเขตเซียนเกิดไม่พอใจอะไรขึ้นมา และหันมาลงมือกับพวกมันได้ ไม่ฉิบหายหรือไร?
ตอนนี้กระทั่งป๋ายลี่หงยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจ ที่วิหกสีม่วงตัวเขื่องนั่นเลือกจงหั่วเป็นเป้าหมายไม่ใช่มัน
มิฉะนั้นกระดูกมันไม่แหลกตายไปแล้วหรือไง?
ป๋ายลี่หงย่อมคิดว่าที่วิหกสีม่วงเลือกจงหั่วนั้น เพราะสุ่มเอา
หากมันรู้ว่าที่วิหกสีม่วงเลือกจงหัวมาทุบตียืดเส้นยืดสายเพราะถามต้วนหลิงเทียนล่ะก็ ไม่ทราบมันจะทำหน้าอย่างไร…
“สัตว์เซียน ขอบเขตเซียน?”
