ส่วนอีกด้าน ตอนนี้หลิวฮ่วนนับว่ามีโมโหนัก มันโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง “บัดซบ! ไอ้แก่ป๋ายลี่หงนั่นนับว่ายุ่งยากเสียจริง!”
ตอนนี้ใจหลิวฮ่วนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอ่อนแอไร้กำลัง ยังอับจนหนทางไม่น้อย เพราะราวกับทุกย่างก้าวของมันล้วนอยู่ในการคำนวณของป๋ายลี่หงหมดสิ้น เรื่องนี้ทำให้มันแค้นใจนัก!
‘ข้าหวังว่าคนของตลาดมืดหยินชาน จะฉวยโอกาสในการเข้าร่วมการแข่งขันล่าสัตว์ครั้งนี้ ฆ่าต้วนหลิงเทียนให้ตาย! ขอเพียงต้วนหลิงเทียนตายไปสักคน วันหน้าป๋ายลี่หงมันก็ไม่เห็นข้าเป็นศัตรูอีกต่อไป!’
หลิวฮ่วนลอบกล่าวในใจ
“นอกจากนี้ต่อไป ผู้ใดคิดเป็นศิษย์ข้าหลิวฮ่วน ข้าต้องบังคับให้มันกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าว่าจักมิทรยศข้า..หากพวกมันกล้าปฏิเสธไม่เอ่ยคำสาบาน ข้าจะไม่มีวันรับพวกมันเป็นศิษย์เด็ดขาด! ต่อให้มีพรสวรรค์และศักยภาพสูงล้ำเพียงใดก็ตาม!!”
เมื่อนึกถึงซูฉีที่มันพึ่งฆ่าไปวันนี้กับโจวฉีที่ฆ่าไปวันนั้น ใจหลิวฮ่วนก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความขุ่นขึ้ง
มันรู้สึกราวกับถูกสวรรค์สาปก็ไม่ปาน! ศิษย์ทั้ง 2 ของมันแทบจะถอดออกมาจากพิมพ์เดียวกัน ล้วนคิดคดทรยศต่อมันทั้งคู่!
ดังนั้นมันจึงตัดสินใจแล้ว
หลังจากนี้ใครคิดกราบมันเป็นอาจารย์ จำต้องสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าเสียก่อน!
ในขณะที่หลิวฮ่วนกลับสำนักจันทร์จรัสแสงด้วยความคับแค้นใจ ด้านต้วนหลิงเทียนก็ไล่ล่าฆ่าสัตว์ร้ายในป่าเขาไปมากมายอย่างสบายอารมณ์
