ทว่าทันใดนั้นเอง…
“ฮ่าๆๆๆ…!!”
เสียงหัวเราะพลันลั่นดังสนั่นฟ้า กึกก้องไปในบรรยากาศ
ได้ยินเสียงหัวเราะนี้ ทั้งฟางฮุ่ยและซูฉีหน้าเปลี่ยนสีทันที
หันมองกลับไปยังร่างหลิวฮ่วนที่อยู่ไกลตา อีกฝ่ายเพียงลอยตัวหัวเราะดังด้วยสีหน้าที่กลับคืนสู่ปกติ
หลิวฮ่วนที่ลอยร่างอยู่นั้น หน้าตาแจ่มใสไม่มีร่องรอยหมองคล้ำอันใดหลงเหลือ! ไม่คล้ายคนถูกพิษอะไร!!
“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง!!”
เห็นฉากนี้ร่างซูฉีสะท้านไปทันใดศีรษะส่ายไปมาไม่หยุด ใบหน้าแววตาเผยความเหลือเชื่อตื่นตระหนก เห็นชัดว่ามันไม่คิดไม่ฝันว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้
“มิมีอันใดเป็นไปไม่ได้!”
หลิวฮ่วนกล่าวเย้ยหยันออกมา “เรื่องนี้เจ้าคงมิรู้ แต่เดิมทีตัวข้าก็นับว่าเป็นปรมาจารย์เซียนหลอมโอสถคนหนึ่ง…ถึงแม้ว่าหลายปีที่ผ่านข้าจักมิได้หลอมกลั่นโอสถอันใด แต่ผู้ที่จักเป็นปรมาจารย์เซียนหลอมโอสถเช่นข้าได้ ชีวิตย่อมพัวพันกับสมุนไพร ไหนเลยจักมิเคยอาบสมุนไพรพิษ! ตั้งแต่เด็กข้าก็จำต้องกลืนกินสมุนไพรพิษกระทั่งทนรับพิษจากสัตว์พิษทั้งหลาย…ภูมิคุ้มกันพิษในร่างของข้าไหนเลยเจ้าจักหยั่งถึง!”
“แม้พิษที่เจ้าใช้จักประเสริฐมิน้อย ทั้งไร้สีไร้กลิ่นยากแยกแยะ…แต่ปริมาณเพียงเท่านี้อย่าได้หวังว่าจักคุกคามอันใดข้าได้!!”
วาจาหลิวฮ่วนรอบนี้เสมือนเส้นสายอัสนีพุ่งมาฟาดผ่าลงกลางใจของซูฉี ทำให้หน้าซูฉีเปลี่ยนเป็นซีดขาวไร้โลหิต แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
