อนิจจาเพียงดาบพลังมีสภาพเล่มยักษ์ ที่สร้างขึ้นด้วยกลวิธีปราณแท้ก่อลักษณ์ศาสตราเพียงอย่างเดียว ก็ทำลายมวลพลังชั่วชีวิตที่ฟางฮุ่ยซัดออกมาจนดับสิ้น!
“ฟางฮุ่ย ครั้งเราเจ้ายังเยาว์ตัวเจ้าก็ยังพอจะสู้กับข้าได้…ทว่ายามนี้ในสายตาข้า เจ้าก็มิต่างอันใดไปจากมดตัวกระจ้อย!”
หลิวฮ่วนมองหยามฟางฮุ่ยค่อยกล่าวออกด้วยรอยยิ้มแสยะ
“มิผิดที่พลังข้ากระจ้อยร่อยมิอาจสู้เจ้า…แต่ศิษย์ที่ข้าฟางฮุ่ยรับไว้ เจ้าหลิวฮ่วนมิมีวันเทียบได้!!”
เผชิญหน้ากับความเป็นตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ฟางฮุ่ยไม่เพียงไม่ทุกข์เศร้ากลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังร่า ในใจยังปรากฏเงาร่างหนึ่งขึ้นมา…เป็นชายหนุ่มในชุดสีม่วงที่กำลังแย้มยิ้มให้มันบางๆ ความหวังสุดท้ายของมัน!
ต้วนหลิงเทียน!
“ฟางฮุ่ย ข้าจักมิให้เจ้าได้ด่วนตายนักหรอก…ข้าจะค่อยๆทรมานเจ้าให้อยู่มิสู้ตาย!!”
ได้ยินวาจายกศิษย์มาอ้างนี้ของฟางฮุ่ย หลิวฮ่วนก็รู้สึกเสมือนมีมีดกรีดใจ แววตายิ่งมายิ่งเย็นลง ค่อยย่างเท้าเหยียบอากาศก้าวไปหาฟางฮุ่ยอย่างไม่รีบไม่ร้อน ราวกับนักล่าหยอกเย้าเหยื่อ
แต่ละย่ำก้าวสร้างแรงกดดันอันหนักอึ้งประหนึ่งมีขุนค้อนฟาดทุบลงกลางอกฟางฮุ่ย!
ทันใดนั้นเมื่อก้าวย่ำไปจนเหลือเพียงอีกแค่ไม่กี่ก้าวก็จะบรรลุถึงร่างฟางฮุ่ย หลิวฮ่วนพลันยกมือขึ้นฉับไวเตรียมปะทุพลังตบฟาดทำลายพลังฝึกปรือของฟางฮุ่ย!
