ไม่นานหลิวฮ่วนก็ฉุกคิดขึ้นได้ มันจึงกลับมาสงบใจ กล่าวถามเย้ยออกมาเสียงเย็น
“หลิวฮ่วน จินตนาการของเจ้ายังบรรเจิดเหมือนกาลก่อนมิมีผิด!”
ฟางฮุ่ยกล่าวออกมาด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม ไม่คล้ายคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะตายแม้แต่น้อย
“เจ้าคิดว่ากล่าวเช่นนี้ข้าจะเร่งสังหารเจ้าให้ตายโดยไม่เจ็บปวดหรือไร?”
หลิวฮ่วนยังคงกล่าวเย้ยออกมาสืบต่อ “วันนี้เจ้าต้องตายแน่นอน แต่มิมีวันที่ข้าจะให้เจ้าได้ตายอย่างสบาย! ข้าจะให้เจ้ารับรู้ถึงคำว่าอยู่มิสู้ตาย! กระทั่งสุดท้ายเจ้าต้องมาวิงวอนร้องขอความตายจากข้า!!”
ได้ยินวาจานี้ของหลิวฮ่วน แม้ฟางฮุ่ยจะไม่หวั่นหวาดต่อความตาย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนักอึ้งในใจอยู่บ้าง
“ยินดีเป็นหยกแหลกลาญ มิขอเป็นกระเบื้องสมบูรณ์! หลิวฮ่วน..ตัวข้าจะเป็นตายร้ายดีก็สุดแล้วแต่เจ้าเถอะ แต่การตายของข้ามันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น…จุดเริ่มต้น ‘ฝันร้าย’ ของเจ้าอย่างไรเล่า!”
ฟางฮุ่ยยังคงหัวเราะออกมาด้วยสีหน้าปลอดโปร่ง ยิ่งมายิ่งรู้สึกสาสมใจนัก!
เป็นเวลาเนิ่นนานหลายปีแล้วที่มันมีเรื่องบาดหมางกับหลิวฮ่วน เพราะอีกฝ่ายดับอนาคตมัน ย่ำยีคนรักของมัน ให้มันอยู่อย่างไร้อนาคต…ทุกคืนวันผันผ่านไปด้วยความระทม หนึ่งวันที่ทุกข์ตรมยังรู้สึกเนิ่นนานเป็นปี! ทว่าวันนี้มันกลับรู้สึกยินดีมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
หลายปีที่ผ่านมาที่มันต้องทุกข์ระทมตรอมตรม มิใช่บังเกิดความรู้สึกสิ้นหวังในใจหรอกหรือ?
