ต้วนหลิงเทียนกล่าวเล่าถึงนักฆ่าในชุดคลุมลมดำออกไปเช่นกัน
อย่างไรก็ตามเขาตัดเรื่องตราผนึกมารออกไป แต่เพิ่มยอดฝีมือลึกลับมากคุณธรรมที่บังเอิญผ่านมาเข้าไปแทน
“ใช่ ข้านับว่าโชคดีจริงๆที่ได้พบผู้มีพระคุณ…น่าเสียดายที่ข้าถามนามกับความเป็นมาของท่านเพื่อเอาไว้ตอบแทนบุญคุณในภายหลังแล้วแท้ๆ แต่ท่านกลับจากไปโดยไม่บอกอะไรข้าเลย”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกมาพร้อมถอนหายใจ ท่าทางยังสมจริงนัก
ป๋ายลี่หงย่อมไม่สงสัยเคลือบแคลงวาจาของต้วนหลิงเทียน “ผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือเจ้า สมควรเป็นยอดฝีมือรักสันโดษ ที่มาอาศัยอยู่ในเขต 9 พันธมิตร…พลังฝีมือระดับนั้น น่ากลัวว่าจะเทียบได้กับผู้นำสำนักจันทร์จรัสแสง”
“ฟังจากที่เจ้าเล่า นักฆ่าในชุดคลุมลมดำของตลาดมืดหยินชานผู้นั้นสมควรบรรลุหลุดพ้นมนุษย์ขั้นยิ่งใหญ่แล้ว แต่การที่ผู้มีพระคุณเจ้าอาศัยฝ่ามือเดียวก็ฆ่ามันได้ง่ายๆ เห็นชัดว่ามิใช่ยอดฝีมือในขอบเขตเซียนธรรมดาๆ”
ป๋ายลี่หงกล่าวจบ แววตาก็เผยความสำนึกตื้นตันและขอบคุณ ‘ผู้มีพระคุณ’ ลึกลับคนนั้นไม่น้อย
ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งหนึ่งของสำนักจันทร์จรัสแสง พอได้รับทราบว่าต้วนหลิงเทียนกลับมาถึงสำนักอย่างปลอดภัย ทั้งทะลวงไปถึงขอบเขตสู่เซียนแล้ว หลิวฮ่วนถึงกับโมโหเป็นฟืนไฟ ยังทำลายข้าวของอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง! พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน!
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! มันไฉนยังอยู่ดี! ข้าจะปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกไม่ได้แล้ว!!”
