โอวหยางป้าที่ตอนนี้เสมือนใจหลั่งเลือด ย่อมชิงชังต้วนหลิงเทียนเข้ากระดูกดำ! แต่แน่นอนว่ามันไม่กล้าเปิดเผยเรื่องนี้ออกมา ยังไม่กล้าเผยแม้แต่ร่องรอยใดๆ..สิ่งที่มันทำได้ มีเพียงตอบกลับด้วยรอยยิ้มเท่านั้น “ตราบใดที่ท่านไม่รังเกียจพวกมัน ข้าล้วนยินดี”
“ข้าไม่ได้ไม่ชอบอะไร ไหนเลยจะรังเกียจได้?”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัว “หากมีโอกาสข้าจะมาเยี่ยมท่านที่ตระกูลโอวหยางอีกครั้ง ผู้นำโอวหยางป้า”
วาจานี้ของต้วนหลิงเทียนทำให้ใจโอวหยางป้าถึงกับสะดุ้ง
ยังจะมีคราวหน้าอีกเรอะ!?
ครั้งนี้เหล่าอาวุโสในตระกูลก็แทบจะรวมตัวกันต่อต้านมันแล้ว หากยังมีคราวหน้าอีกเกรงว่ามันคงได้ถูกเหล่าอาวุโสทั้งหลายจับเลาะกระดูก…
อย่างไรก็ตามพอคิดว่าคราวนี้ได้ส่งบุตรชายตัวปัญหาไปยังหุบไร้ก้นบึ้งแล้ว โอวหยางป้าก็วางใจไปเปราะหนึ่ง
“ผู้นำโอวหยาง ข้าขอลาล่ะ ท่านไม่ต้องส่งนะ…”
เมื่อเห็นอาการของผู้นำตระกูลโอวหยาง ต้วนหลิงเทียนก็แย้มยิ้มกล่าวคำร่ำลาออกมา ก่อนที่จะเดินตัวปลิวจากตระกูลโอวหยางพร้อมต่งฮุยด้วยอารมณ์เบิกบาน
แม้ต้วนหลิงเทียนจะบอกว่าไม่ต้องส่ง แต่โอวหยางป้าก็เดินมาส่งต้วนหลิงเทียนด้วยตัวเองถึงหน้าประตู
โอวหยางหรัวกับพ่อบ้านอย่างโอวหยางจี้เองก็ติดตามโอวหยางป้ามาส่งต้วนหลิงเทียนเช่นกัน
“ต้วนหลิงเทียน…มันเป็นต้วนหลิงเทียนคนนั้นไปได้อย่างไร”
