ตอนนี้โอวหยางชิงเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวจนเข้าใจกระจ่าง
อนิจจาเห็นชัดว่าทุกอย่างมันสายไปแล้ว…
“ศิษย์น้องต้วน แล้วเจ้านี่ มันเป็นใครรึ?”
หลังจากกล่าวสนทนาถามไถ่ความเป็นมาอย่างสุภาพ หลิวเยว่ก็หันไปมองโอวหยางชิงที่ถูกเขวี้ยงไปนั่งจุ้มปุ๊กกับพื้นราวสุนัขป่วย ค่อยถามต้วนหลิงเทียนด้วยความสงสัย