“หากพวกเราวู่วามลงมือทำร้ายคนผู้นั้นไป ย่อมเป็นการสร้างความบาดหมางกับขุมพลังที่อยู่เบื้องหลังเขาอย่างมิต้องสงสัย…และหากขุมพลังเบื้องหลังคนที่เจ้ากล่าวเป็นขุมพลังชั้น 7 จริงๆ นั่นจักกลายเป็นหายนะของตระกูลโอวหยางเรา”
วาจาท้ายประโยคของโอวหยางชานเผยให้เห็นความหวั่นกลัว
“ท่านปู่ชาน เรื่องนี้ข้าคิดไว้แล้ว…ยามพวกเราออกจากตระกูลโอวหยาง พวกเราไม่ต้องผ่านประตูหน้า เพื่อมิให้คนในตระกูลล่วงรู้ว่าพวกเราลอบออกไป ถึงแม้มันจะตายก็ไม่มีใครรู้ได้ว่าเป็นฝีมือของตระกูลโอวหยางเรา!”
โอวหยางชิงกล่าวออกมาทันที เห็นชัดว่ามันวางแผนมานานแล้ว
เมื่อเห็นว่าโอวหยางชานยังคงลังเล โอวหยางชิงรีบกล่าวสืบต่อ “ท่านปู่ชาน ท่านรู้ดีว่ายอมฆ่าคนบริสุทธิ์ร้อยคนดีกว่าปล่อยให้คนผิดหนึ่งคนเล็ดรอด…ข้ารู้สึกว่ามันเป็นภัยต่อตระกูลโอวหยางของเราจริงๆ…หากปล่อยมันไป มันต้องนำเภทภัยมาสู่ตระกูลโอวหยางเราแน่!!”
เมื่อโอวหยางชิงเห็นว่าคิ้วที่ขมวดเป็นปมของโอวหยางชานเริ่มคลายลงหลังได้ยินคำของมัน มันก็กัดฟันทั้งคุกเข่าลงไปบนพื้นทันที
“ชิงเอ๋อ นั่นเจ้าจักทำอะไร รีบลุกขึ้นเร็ว!”
โอวหยางชานตกใจไม่น้อย รีบลุกขึ้นไปพยุงร่างโอวหยางชิง
อย่างไรก็ตามโอวหยางชิงไม่ยอมลุกขึ้น
