“ท่านพ่อ…ท่านบอกว่า เป็นเพราะหลังจากที่เขาฆ่าอี้เทียนสิงแล้วข้าท้วงติงเรื่องแหวนพื้นที่ของผู้เฒ่าผิง กระทั่งทวงคืนมางั้นเหรอ?”
โอวหยางหลัวที่เค้นสมองครุ่นคิดเรื่องราวและเล่าออกมา ในที่สุดก็จดจำบางสิ่งที่มีประโยชน์ได้
“เอ๊า แล้วข้าผิดตรงไหนเล่าท่านพ่อ? จะอย่างไรผู้เฒ่าผิงก็เป็นคนของตระกูลโอวหยางเรานะ การที่ข้าขอแหวนของผู้เฒ่าคืน มีอันใดไม่ถูกเล่า…หากเป็นเพราะเรื่องนี้จริงผู้แซ่ต้วนนั่นก็จิตใจคับแคบเกินไปแล้ว!”
โอวหยางหลัวบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ
“หลัวเอ๋อเอ้ย…ตอนนี้บิดาไม่รู้จะพูดกับเจ้าอย่างไรเลยจริงๆ…”
โอวหยางป้ายิ่มขื่นขมออกมา ในที่สุดมันก็รู้แล้วว่าเพราะอะไร
“ผู้เฒ่าผิงถูกอี้เทียนสิงฆ่า หากมิได้เขาออกมาช่วยเหลือมิเพียงแต่แหวนพื้นที่ของผู้เฒ่าผิงจะตกเป็นของอี้เทียนสิง กระทั่งแหวนพื้นที่ของเจ้าเองก็ยากรอดพ้น เขาเผยตัวออกมาฆ่าอี้เทียนสิงเพื่อช่วยเจ้า เขาก็สมควรได้รับแหวนพื้นที่ของผู้เฒ่าผิง เจ้าไหนเลยไปทวงของจากเขาเช่นนี้ได้?”
โอวหยางป้าส่ายหัวไปมา ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า
