สถานการณ์ของเขาตอนนี้กลับกลายเป็นอย่างตอนที่อยู่ทวีปเมฆาล่องอีกครั้ง
ในตอนที่เขาอยู่ทวีปเมฆาล่องนั้น ขอเพียงพลังวิญญาณเขาสูงถึงเกณฑ์ เขาจะสามารถจารึกอาคมที่มีระดับเดียวกันกับพลังวิญญาณได้ทันที!
“อาวุโสป๋ายลี่ ขออภัยด้วยตลอดเดือนที่ผ่านมาข้าลำบากท่านแล้ว…”
เมื่อร่ำเรียนครบ 1 เดือนต้วนหลิงเทียนก็ประสานมือกล่าวขอบคุณป๋ายลี่หงจากใจ และถึงเวลาแล้วที่ต้วนหลิงเทียนจะต้องจากคฤหาสน์หลังนี้ไป
“ลำบากอันใดกัน…ต้วนหลิงเทียนข้ายอมรับนับถือเจ้านัก พรสวรรค์ในการจารึกของเจ้า ก้าวล้ำไปไกลจนเกินกว่าที่ข้าจะเทียบได้!”
ป๋ายลี่หงมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาซับซ้อน ก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ต้วนหลิงเทียน…ในนามของอาจารย์ข้าๆอยากรับเจ้าเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์…เจ้าเต็มใจยอมรับเรื่องนี้หรือไม่?”
“อาวุโสป๋ายลี่…ท่านมีอาจารย์ด้วยหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนชักสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
“เพ้ย มิมีแล้วข้าจะไปร่ำเรียนการจารึกอาคมเซียนมาจากที่ใดเล่า?”
ป๋ายลี่หงส่ายหน้าไปมา ค่อยกล่าวตามตรง “ต้วนหลิงเทียนอาจารย์ของข้านั้นเป็นปรมาจารย์จารึกเซียนระดับ 7 ดาว! กระทั่งปากกาจารึกที่ข้าใช้ก็ล้วนเป็นมรดกตกทอดของท่าน”
ปรมาจารย์จารึกเซียนระดับ 7 ดาว!
ต้องกล่าวเลยว่าวาจานี้ของป๋ายลี่หงทำให้ต้วนหลิงเทียนยำเกรงไม่น้อย
