ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวพร้อมยิ้มฝืนๆ ก่อนจะก้าวออกจากศาลาอุทิศ
ทว่าเพียงเดินมาไม่กี่ก้าวเขาก็จำต้องหยุดลง เพราะสัมผัสได้ถึงสายตาประสงค์ร้ายสายตาหนึ่งที่เพ่งเล็งมายังเขาเขม็ง
ไม่ต้องมองต้วนหลิงเทียนก็บอกได้ทันทีว่าสมควรเป็นศิษย์ฝ่ายในที่มีเรื่องกับเขาบนชั้น 4 ของศาลาอุทิศ และพอหันไปมองเขาก็ได้เห็นหน้าตาหยิ่งผยองของมันอีกครั้ง…
หลังจากที่อีกฝ่ายออกจากศาลาอุทิศ มิแคล้วคงมาเฝ้ารอเขาอยู่ตรงนี้แน่นอน
“ข้าคิดว่าเจ้าคงกลัวจนไม่กล้าออกจากศาลาอุทิศแล้วเสียอีก!”
ศิษย์ฝ่ายในผู้นั้น แสยะยิ้มเย้ยหยัน มองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาเอาเรื่อง!
พอพได้ยินคำนี้ ต้วนหลิงเทียนก็รู้ทันทีว่ามันมาเฝ้ารอเขาอยู่จริงๆ
“กลัวจนไม่กล้าออกมา? เจ้าคิดว่าอาศัยเจ้าจะทำให้ข้ากลัวจนไม่กล้าออกมางั้นเหรอ?”
เผชิญหน้ากับท่าทางถือดีเอาเรื่องของศิษย์ฝ่ายใน ต้วนหลิงเทียนไม่ได้ยำเกรงแม้แต่น้อย ยังกล่าวเย้ยออกมาพร้อมหัวเราะ!
