วรยุทธ์เซียน เผิงทองถาโถม
ผู้ดูแลชั้นทั้ง 2 คนมองแผ่นหลังต้วนหลิงเทียน ที่ค่อยๆก้าวเดินออกจากชั้น 3 ของศาลาอุทิศ และเดินขึ้นไปยังชั้น 4 ของศาลาอุทิศไม่วาง และไม่นานแผ่นหลังของต้วนหลิงเทียนก็หายลับไปจากสายตาของพวกมัน
“เจ้าหนูนั่น…มันคงมิใช่ศิษย์ปิดด่านของผู้อาวุโสฝ่ายในคนใดคนหนึ่งหรอกนะ?”
ผู้ดูแลคนหนึ่งกล่าวพึมพำออกมา
อาศัยฐานะศิษย์ฝ่ายนอกไหนเลยจะมีคะแนนอุทิศมากมายขนาดนี้ หากอีกฝ่ายเป็นศิษย์ปิดด่านของผู้อาวุโสฝ่ายในก็ว่าไปอย่าง!
ศิษย์ปิดด่านในที่นี้หมายถึงศิษย์คนสุดท้าย
โดยปกติแล้วศิษย์คนสุดท้ายจะได้รับการดูแลอย่างดี เป็นศิษย์ที่อาจารย์ชื่นชมมากที่สุด และหวังให้เป็นผู้สืบทอดทุกสิ่งทุกอย่างของตัวเอง เช่นนั้นแล้วทรัพยากรบ่มเพาะใดๆ ล้วนถูกประเคนมอบให้ไม่มีขาด
“เหอะๆ ข้ากลัวว่ากระทั่งศิษย์ปิดด่านของอาวุโสฝ่ายในก็มิมีทางร่ำรวยจับจ่ายมือเติบถึงเพียงนี้…นั่นมัน 700,000 คะแนนอุทิศเชียวนะ มิใช่ 70,000 คะแนนอุทิศ! แต่เจ้านั่นมันยังจ่ายมาตาไม่กระพริบด้วยซ้ำ!!”
ผู้ดูแลอีกคนเผยยิ้มขื่นขมออกมา
มันเป็นถึงผู้ดูแลฝ่ายใน ฐานะนี้ของมันก็ทัดเทียมกับผู้อาวุโสฝ่ายนอกทั่วไป อนิจจาทั้งเนื้อทั้งตัวมันยังมีคะแนนอุทิศไม่ถึง 500,000 แต้มด้วยซ้ำ!
ไม่เปรียบเทียบก็แล้วไป เปรียบเทียบไซร้จำต้องร่ำไห้!!
