ไม่ต้องตัดสินใจได้ให้มากความ ต้วนหลิงเทียนเอื้อมมือออกไป หมายหยิบป้ายเซียนเบื้องหน้าอันบรรจุวรยุทธ์เซียนเผิงทองถาโถมไว้ทันที
ในขณะที่เขากำลังจะหยิบป้ายเซียนนั้นเอง อยู่ดีๆสีหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยนไปทันใด รีบพุ่งมือออกไปคว้าทั้งกระชากป้ายเซียนกลับมาด้วยความเร็ว ร่างเองก็โจนถอยไป 2 ก้าว
ขณะเดียวกันกับที่ร่างต้วนหลิงเทียนปราดถอยมา ก็มีมือหนึ่งพุ่งมาดั่งสายฟ้าฟาด คว้าจับไปยังตำแหน่งของป้ายเซียนที่เขาหยิบกลับมาก่อนหน้าพอดี
แต่มือนี้มาได้ช้าไป! จึงได้แต่จั่วลมดังขวับ!!
เป็นต้วนหลิงเทียนชิงป้ายเซียนมาได้สำเร็จ!
“เจ้า! แค่ศิษย์นอกคนหนึ่งกลับกล้าแย่งชิงป้ายวรยุทธ์เซียนเผิงทองถาโถมกับข้างั้นเหรอ!? วันนี้เจ้าอย่าได้หวังอ่านป้ายนั่น รีบๆส่งมาให้ข้าเสีย!!”
เสียงไม่พอใจห้วนถ่อยดังขึ้น เป็นร่างชายหนุ่มผู้หนึ่งที่พุ่งมาปรากฏตัวข้างๆต้วนหลิงเทียน สีหน้าของมันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ขณะเดียวกันสายตาที่มองมายังต้วนหลิงเทียนก็บอกชัดว่ามันไม่สบอารมณ์เพียงใด ทีท่ายังเผยความหยิ่งผยองถือดีไม่น้อย!
ด้านต้วนหลิงเทียนก็มองสำรวจผู้ที่คิดแย่งชิงป้ายเซียนกับเขา ด้วยป้ายที่ห้อยแขวนไว้ที่เอวเขาก็รู้ได้ทันทีว่ามันเป็นศิษย์ฝ่ายใน
หากมันผู้นี้เดินเข้ามาหาเขาแล้วบอกดีๆว่าขอยืมป้ายเซียนอ่านก่อนได้หรือไม่ ต้วนหลิงเทียนก็คงไม่ว่าอะไรและยินดีให้มันหยิบยืมอ่านก่อน
