หลังจากกล่าวจบต้วนหลิงเทียนก็วางกิ่งไม้แห้งลงอย่างไม่แยแส ยังทำท่าคล้ายจะเตรียมตัวหันหลังจากไป
“เฮ่ๆ ศิษย์น้องใจเย็นก่อน ข้าไม่ได้หลอกเจ้านา…”
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนทำท่าจะเดินจากไป สีหน้าศิษย์ฝ่ายในเผยความกังวลทันที วันนี้ทั้งวันมันยังขายอะไรไม่ได้สักชิ้น! ในที่สุดก็มีลูกแกะน้อยหลงมา มันจะปล่อยไปง่ายๆได้อย่างไร…!!
“งั้นรบกวนพี่ชายบอกข้าทีได้ไหม ว่ามันไม่ธรรมดายังไง?”
ต้วนหลิงเทียนเลิกคิ้วกล่าวถาม
“ศิษย์น้องสิ่งนี้แม้ดูคล้ายกิ่งไม้แห้งๆเหมาะทำฟืน แต่มันหาใช่อะไรที่สามารถติดไฟง่ายๆไม่! มีปรมาจารย์เซียนหลอมระดับดาวเดียวมากมายในฝ่ายในที่ไม่แม้แต่จะเผามันให้ติดไฟได้ด้วยซ้ำ! และที่สำคัญสิ่งนี้นับเป็นกระสัยยาชั้นดีเลยนา!!”
ศิษย์ฝ่ายในกล่าวออกด้วยท่าทางจริงจัง
“ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนแสร้งชักสีหน้าประหลาดใจกล่าวถามด้วยสายตาเหลือเชื่อ
“แน่นอนๆ ของดีๆ”
ศิษย์ฝ่ายในรีบกล่าวสืบต่อ “หากศิษย์น้องยังไม่เชื่อใจศิษย์พี่ เจ้าลองไปเชิญปรมาจารย์เซียนหลอมระดับ 1 ดาวมาทดสอบสักคนเถอะ! เจ้าไม่ต้องไปหาไกลหรอก แถวๆนี้ข้าก็เห็นเดินกันอยู่หลายคนทั้งยังเป็นปรมาจารย์เซียนหลอมของศาลาอุทิศอีกด้วย…เอ่อแต่เจ้าต้องจ่ายค่าคะแนนอุทิศในการว่าจ้างปรมาจารย์เซียนหลอมให้ตรวจสอบเองนะ ทว่าเจ้าไม่ต้องห่วงข้ามั่นใจว่าต้องไม่มีใครปฏิเสธ”
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้ว และทำท่าสงสัยไม่เลิก
