หลังจากที่หยิบกิ่งไม้แห้งมาพลิกๆดูอีกไม่กี่รอบด้วยสีหน้าครุ่นคิด โดยมีศิษย์ฝ่ายในจับจ้อง ในที่สุดต้วนหลิงเทียนก็คลายคิ้วที่ขมวด เงยหน้าขึ้นมากล่าวคำ “เอาล่ะงั้นข้าเชื่อพี่ชายสักครั้งแล้วกัน! ข้ามีคะแนนอุทิศไม่มากพอจะไปเชิญปรมาจารย์เซียนหลอมระดับ 1 ดาวอะไรหรอก…”
“แต่พี่ชาย ข้าต้องบอกท่านก่อนเลยนะ…พอดีคะแนนอุทิศที่ข้ามีมันก็ไม่ได้มากมายอะไร ถ้ามันแพงไปข้าก็จ่ายไม่ไหว”
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้วกล่าวออกอีกครั้ง
ถึงแม้ว่าเขาจะมีคะแนนอุทิศนับล้านในมือ แต่เขาก็ไม่คิดจะใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย เพราะบางทีอาจมีสิ่งของอย่างอื่นในศาลาอุทิศที่เขาต้องการ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากเสียคะแนนอุทิศไปในชั้นแรกให้มันมากนัก
“ไม่แพง ไม่แพงเลย!”
ศิษย์ฝ่ายในส่ายหัวพร้อมกล่าว
“ไม่แพงรึ? แล้วมันราคากี่คะแนนอุทิศกัน?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถาม
“แค่ 5,000 คะแนนอุทิศเองศิษย์น้อง”
ทันทีที่ศิษย์ฝ่ายในกล่าวจบคำมันก็มองต้วนหลิงเทียนอย่างตั้งใจ คล้ายไม่อยากพลาดรายละเอียดใดๆบนสีหน้าต้วนหลิงเทียนแม้แต่น้อย ราวกับคิดสำรวจดูว่าจะมีพอจ่ายหรือไม่
ต้องรู้ด้วยว่าเบื้องหน้าของมันคือศิษย์ฝ่ายในที่พึ่งเข้าสำนักมาใหม่รอบนี้ คะแนนอุทิศสมควรไม่ได้มีมากมายอะไร แต่อย่างไรก็ตามมันยังรู้เรื่องราวอีกประการหนึ่งดี
ศิษย์ฝ่ายนอกนั้นส่วนมากแล้วจะเป็นคนของจวนเจ้าเมืองต่างๆของ 18 เมือง
