นอกจากนั้นอย่างต่ำๆ ศิษย์เหล่านี้ย่อมได้รับคะแนนอุทิศจากเจ้าเมืองไว้จับจ่ายใช้สอยราวๆ 10,000 ถึง 20,000 คะแนนอุทิศ
“5,000 คะแนนอุทิศ?”
พอได้ยินคำตอบของศิษย์ฝ่ายในต้วนหลิงเทียนก็ชักสีหน้าตกใจ ก่อนที่จะวางกิ่งไม้แห้ง แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่กล่าววาจาใดแม้ครึ่งคำ
ก่อนจากไปนั้นแน่นอนว่าสีหน้าแววตาของต้วนหลิงเทียนส่อเจตนาชัด
ราวกับไม่คิดไม่ฝันว่ากิ่งไม้แห้งนี่จะแพงขนาดนั้น!
“ฮัยยา ศิษย์น้องช้าก่อน! ข้าล้อเจ้าเล่นหน่อยเดียวเอง…มันราคาแค่ 1,000 คะแนนอุทิศ! แค่ 1,000 คะแนนอุทิศเท่านั้นล่ะ!!”
แน่นอนว่าสีหน้าแววตาก่อนหน้านี้ของต้วนหลิงเทียน ศิษย์ฝ่ายในคนนี้ย่อมเห็นชัดเจน
ทันทีที่เห็นหน้าต้วนหลิงเทียนเปลี่ยนสี และหันหลังเดินจาก มันก็รู้ได้ทันทีว่าชายหนุ่มชุดม่วงคนนี้มีคะแนนอุทิศไม่มาก
เกรงว่าหากมันรู้ว่าศิษย์น้องชุดม่วงที่แลดูยากจนในสายตาของมันคือ ‘ต้วนหลิงเทียน’ ศิษย์ฝ่ายนอกที่สร้างเรื่องราวใหญ่โตในฝ่ายนอกจนเป็นที่ร่ำลือไปทั่วล่ะก็…เกรงว่ามันคงได้กระอักเลือดด้วยโทสะแล้ว!!
ศิษย์น้องผู้นี้ประหนึ่ง ‘ทรราชท้องถิ่น’ ที่มีคะแนนอุทิศนับล้านในมือ แต่กลับทำหน้าเสียเพียงเพราะได้ยินราคา 5,000 คะแนนอุทิศ ทั้งยังเดินจากไปอย่างไม่ใยดี…
นี่เจ้าสมควรได้รับคะแนนอุทิศนับล้านแล้วจริงๆหรือ?
