พอได้ยินเสียงเรียกจากศิษย์ฝ่ายในต้วนหลิงเทียนที่หันหลังเดินจากพลันยกยิ้มมุมปาก ทว่าเขาก็ไม่ได้หันกลับไปแต่อย่างไร เพียงค่อยๆก้าวเดินต่ออย่างไม่รีบร้อนทำราวกับจะไปแผงอื่น
“500! 500 คะแนนอุทิศพอศิษย์น้อง พอดีศิษย์พี่ลืมไปว่าวันนี้เป็นวันเกิดมารดา เช่นนั้นศิษย์พี่จะลดราคาให้เจ้าเป็นพิเศษ! ทว่าราคานี้ต่ำสุดเท่าที่ศิษย์พี่จะให้เจ้าได้แล้วนะ!! “
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนจะเดินจากไปจริงๆ ศิษย์ฝ่ายในคนนั้นแม้จะขุ่นขึ้ง แต่ก็รีบประกาศราคาสุดท้ายที่มันรับไหวออกมาทันที
“หาก 500 คะแนนอุทิศก็พอได้อยู่…แต่ศิษย์พี่ต้องให้ของแถมข้าสักชิ้นนะ”
ต้วนหลิงเทียนเองก็รับทราบดีว่า 500 คะแนนอุทิศนั้นเป็นขีดจำกัดล่างของอีกฝ่ายแล้ว ดังนั้นเขาก็ไม่คิดจะกดราคาอะไรอีก หยุดเดินและหันกลับมาถามทันที
“ของแถมเหรอ?”
หลังได้ยินวาจาของต้วนหลิงเทียน ศิษย์ฝ่ายในอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมองมาด้วยความลังเล
แต่สุดท้ายพอมันเห็นว่าต้วนหลิงเทียน ยังมีทีท่าลังเลขณะหยิบกิ่งไม้แห้งๆขึ้นมาอย่างเก้ๆกังๆคล้ายไม่รู้จะวางลงหรือซื้อดี มันก็กัดฟันย่นคิ้วด้วยความเจ็บปวด ‘เวรกรรมแท้ๆ ไฉนข้าต้องเจอลูกค้ายากจนกันนะ!’
หากเสียงบ่นในใจของศิษย์ฝ่ายในผู้นี้ ไปดังให้ศิษย์ฝ่ายนอกได้ยินล่ะก็ เกรงว่ามันคงได้จมน้ำลายของศิษย์ฝ่ายนอกจนตาย!
เจ้ากล้าเรียก ‘ต้วนหลิงเทียน’ ผู้ล่ำซำว่าลูกค้ายากจนเรอะ!
