แม้แต่อาวุโสฝ่ายในเกรงว่าก็คงไม่กล้ากล่าววาจาประโยคนี้!
“ศิษย์น้อง…500 คะแนนอุทิศนี่ก็ราคาต่ำสุดเท่าที่ข้าจะให้เจ้าได้แล้ว…ของแถมอะไร ข้าให้เจ้าอีกไม่ไหวหรอก”
ศิษย์ฝ่ายในกล่าวออกเสียงอ่อนด้วยท่าทางคล้ายจะวางเดิมพันกับความต้องการของต้วนหลิงเทียน
“งั้นก็ไม่เป็นไร ข้าไม่เอาแล้วกัน…”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวอย่างขอไปที และทำท่าจะเดินจากไปอีกรอบ
“ช้าก่อน! ช้าก่อน!!”
ศิษย์ฝ่ายในไม่คิดเลยว่าสุดท้ายต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้อยากได้ของมันจริงๆ มันจึงอดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล “เอาล่ะศิษย์น้อง เห็นแก่วันเกิดมารดาข้า ข้าให้ของแถมเจ้าอีกชิ้นก็ได้…แต่ของแถมนั่นข้าอนุญาตให้เจ้าเลือกจาก ของที่ข้าจัดให้เท่านั้นนะ”
“ตราบใดที่มีของแถม ข้าก็ไม่มีปัญหา”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกอย่างเฉยเมยคล้ายไม่ได้สนใจสักเท่าไร ว่าของแถมจะเป็นอะไร
ศิษย์ฝ่ายในลอบสบถสาปแช่งต้วนหลิงเทียนในใจอีกรอบ ก่อนที่จะมองไปยังมุมหนึ่งของแผง แล้วชี้ให้ต้วนหลิงเทียนเลือก “ศิษย์น้อง ของแถมเจ้าเลือกจากของ 4-5 ชิ้นตรงมุมนี้แล้วกัน”
ต้วนหลิงเทียนหันมองไปทันที แน่นว่าของในมุมแผงที่อีกฝ่ายชี้ มีเศษหินหนี่วารวมอยู่ด้วย
“อะไรนะศิษย์พี่ ขยะพวกนี้เนี่ยนะ!?”
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้ว “พี่ชาย…นี่ท่านให้ข้าเลือกของแถมจากกองขยะพวกนี้หรือ? จะ…จรรยาบรรณพ่อค้าท่านอยู่ที่ใด?”
