เมื่อเห็นว่าที่ต้วนหลิงเทียนเลือกหยิบกลับเป็นหินประหลาดที่มันบังเอิญพบเจอ และมีคุณสมบัติตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้เท่านั้น มันก็แย้มยิ้มออกมาอย่างยินดี ค่อยพยักหน้ากล่าว “ไม่มีปัญหา แต่ศิษย์น้องข้าบอกก่อน หากเจ้าเลือกแล้ว ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าเปลี่ยนแล้วนะ…”
“ไม่แล้วล่ะ”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวเบาๆก่อนที่จะหยิบบัตรแก้วออกมายื่นไปทางศิษย์ฝ่ายใน แตะบัตรโอนคะแนนอุทิศไปให้อีกฝ่าย 500 เป็นอันปิดการซื้อขาย!
จำนวนคะแนนอุทิศนั้นจะไม่แสดงให้เห็นหากไม่จ่ายปราณแท้ลงไปยังตัวบัตรแก้ว ดังนั้นศิษย์ฝ่ายในก็ไม่มีทางล่วงรู้เลย ว่าบัตรแก้วของศิษย์น้องยากจนที่มันว่า มีคะแนนอุทิศอยู่กว่าหนึ่งล้านเจ็ดแสนแต้ม…!!
หาไม่แล้วมันคงได้มีโทสะจนไฟลุกหัวแน่ๆ
‘วัตถุดิบ 2 ชิ้นนี้เสร็จข้าล่ะ!’
ขณะที่เก็บวัตถุดิบทั้ง 2 ชิ้นลงแหวนมิติ ใจต้วนหลิงเทียนก็คึกคักอักโขนัก
“ศิษย์น้อง แล้วเจ้าต้องการอะไรอีกหรือไม่…ดูก่อนได้นะ ของดีๆทั้งนั้น”
หลังจากที่มาตั้งแผงขายของที่ศาลาอุทิศแต่หัววัน ย่างบ่ายพอขายของชิ้นแรกได้เช่นนี้ อารมณ์ของศิษย์ฝ่ายในจึงมีความสุขความยินดีไม่น้อย กล่าวถามต้วนหลิงเทียนออกมาด้วยรอยยิ้ม
“ไม่เอาแล้วล่ะพี่ชาย ของท่านอาจจะดีแต่ข้าสู้ราคาไม่ไหวหรอก คะแนนอุทิศของข้ามีไม่เยอะ ข้าขอตัวไปหาของที่ข้าจ่ายไหวแผงอื่นก่อนล่ะ”
