ตอนนี้โจวฉีรู้ดีแก่ใจว่าวาจาที่มันรำพันกล่าวไปก่อนหน้า มิพ้นเข้าหูของหลิวฮ่วนแล้วแน่แท้ ดังนั้นมันจึงคร้านจะกล่าววาจาใดให้มากความอีก เพราะมันรู้ดีว่าด้วยนิสัยของหลิวฮ่วน คงยากที่วันนี้มันจะรอดไปได้
ทว่าพอคิดถึงเรื่องที่หลิวฮ่วนลอบสะกดรอยตามมันมา ใจโจวฉีก็อดไม่ได้ที่จะเดือดดาลขึ้นมาด้วยโทสะ!
ที่แท้หลิวฮ่วนไม่เคยไว้ใจมันเลย!
“ข้าไม่ได้อยากตามเจ้ามานักหรอก…แต่ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะให้ความสำคัญกับเรื่องที่ข้าให้เจ้ากระทำหรือไม่…ตอนนี้ดูเหมือนว่าเจ้ากำลังทำให้ข้าผิดหวังนัก”
หลิวฮ่วนกล่าวออกเสียงเรียบ
“เจ้าผิดหวัง?”
โจวฉีไหนเลยไม่รู้ว่าวันนี้มันต้องตายแน่แล้ว เช่นนั้นมันจึงปล่อยวาง และเลือกที่จะกล่าวถากถางออกไปเสียงดัง “เพียงเพราะข้าไม่อยากสละชีวิตของข้าเพื่อคนที่เจ้าอยากฆ่า มันทำให้เจ้าผิดหวังมากนักรึไง!?”
“มิใช่เรื่องที่น่าอับอายอันใด ยังเป็นเกียรติด้วยซ้ำ ที่ชีวิตของเจ้าจะทำให้หนึ่งอัจฉริยะมากพรสวรรค์อย่างต้วนหลิงเทียนถูกกลบฝังไปพร้อมกับเจ้า…”
น้ำเสียงของหลิวฮ่วนชืดชานัก “น่าเสียดายที่เจ้ามิหวงแหนเกียรติยศสุดท้ายที่ข้ามอบให้…เช่นนั้นผลลัพธ์ของการที่เจ้าไม่ไขว่คว้าโอกาสนี้ไว้ ก็คือต้องตายด้วยน้ำมือข้า…หากเจ้าไปเกิดใหม่ชาติหน้าก็อย่าได้ลืมเสีย ว่าทุกวาจาของอาจารย์มีไว้ให้ปฏิบัติ มิใช่ไถ่ถาม!!”
สิ้นคำกล่าว หลิวฮ่วนก็ไม่รอให้โจวฉีตอบสนองอะไร มันสะบัดมือตบฟาดออกไปฉับไวปานฟ้าผ่า!
