คำเตือนของโจวฉี
“ข้าเอง”
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านนอกประตู และเสียงนี้ก็ไม่ใช่เสียงที่ไม่คุ้นเคยกับต้วนหลิงเทียนแต่อย่างไร…
“โจวฉี?”
ต้วนหลิงเทียนที่จดจำได้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง แฝงไปด้วยความขุ่นขึ้งเป็นที่สุด
สองเท้าก้าวย่ำออกไปเปิดประตูหน้าบ้านทันที และพอเห็นว่าโจวฉียืนรออยู่ ลูกตาต้วนหลิงเทียนก็เผยประกายชืดชากล่าวถามออกไปเสียงเย็น “เข้าเขตบ้านผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาติ…หรืออาจารย์เจ้าหลิวฮ่วนไม่เคยสอนสั่งมารยาทให้เจ้า?”
ต้วนหลิงเทียนไม่ได้กังวลเรื่องที่โจวฉีจะกล้าลงมือกับเขาที่นี่แม้แต่น้อย
สำนักจันทร์จรัสแสงนั้นมีกฏเกณฑ์เข้มงวดนัก ยิ่งห้ามมิให้ศิษย์ฝ่ายในมารังแกศิษย์ฝ่ายนอกโดยเด็ดขาดเว้นแต่จะมีเหตุอันควร! หาไม่แล้วเพียงแค่การรบกวนเช่นนี้ก็มีบทลงโทษอันรุนแรงนัก!!
หากเป็นก่อนหน้านี้ โจวฉีย่อมมีโทสะกับวาจาเสียดสีของต้วนหลิงเทียนไปแล้วแน่
แต่ตอนนี้มันสงบนัก คล้ายวาจาของต้วนหลิงเทียนไม่ได้มีผลอะไรกับมันเลย
ความสงบเฉยเมยของโจวฉี ถึงกับทำให้ต้วนหลิงเทียนประหลาดใจไม่น้อย
เขารู้ดีว่าสันดารโจวฉีเป็นอย่างไร อีกฝ่ายไม่ใจกว้างถึงขั้นปล่อยวางวาจาเสียดสีได้แน่นอน!
ยิ่งไปกว่านั้นไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายสมควรกระเหี้ยนกระหือรือหมายฆ่าเขาให้ตาย เพราะคำสั่งของหลิวฮ่วนหรือไร?
