อันที่จริงที่ลานฝึกซ้อมวันนี้ เขายังเห็นชัดถึงเจตนาฆ่าฟันของโจวฉีด้วยซ้ำ อีกฝ่ายคงแทบอดรอฆ่าเขาให้ตายไม่ไหวแล้ว!!
ทว่าไฉนอยู่ดีๆ ทีท่าของมันถึงได้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ?
เรื่องราวไม่เข้าทีย่อมมีสิ่งใดผิดแปลก!
สายตาต้วนหลิงเทียนเพิ่มความระมัดระวังขึ้นหลายส่วน
“เข้าไปในบ้านแล้วค่อยกล่าว”
โจวฉีพลันกล่าวออกมา และไม่รอให้ต้วนหลิงเทียนตอบสนองอะไร มันก็เดินอาดๆเข้ามาในห้องทันที
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้ว ทว่าสีหน้าเขาก็ผ่อนคลายลงแทบจะในทันที มองถามโจวฉีด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไร?”
“ต้วนหลิงเทียน…อาจารย์ของข้า หลิวฮ่วน ต้องการให้ข้าฆ่าเจ้าให้ตายภายใน 3 วัน!”
โจวฉีมองสบตาต้วนหลิงเทียน กล่าวตอบออกไปตามตรง
พอได้ยินความประโยคนี้ของโจวฉี ลูกตาต้วนหลิงเทียนหรี่เล็ก ยิงคำถามออกไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “หากเจ้าลงมือฆ่าข้า กฏสำนักก็ทำให้เจ้ายากจะมีชีวิตรอดไปได้”
“อาจารย์ของข้า…ให้ข้าสละชีวิตของข้า เพื่อเอาชีวิตเจ้า!”
โจวฉีกล่าวเสียงแข็ง
“หืม? ให้เจ้าแลกชีวิตกับข้างั้นเหรอ?”
จังหวะนี้ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะผงะ
ถึงแม้ว่าเขาจะรู้มานานแล้วว่าอาวุโสฝ่ายในหลิวฮ่วนนี่มิใช่ตัวดีอันใด แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะต่ำช้าถึงขั้นสั่งให้ลูกศิษย์สละชีวิตเพื่อฆ่าเขาแบบนี้!
คำว่าลูกศิษย์ในสายตาของมันคืออะไรกันแน่?
เครื่องมือ?
