“เจ้ามีอะไรก็พูดมาตรงๆ…ในเมื่อเจ้าถ่อมาบอกข้าเรื่องนี้ถึงที่นี่ ข้ามั่นใจว่าเจ้าคงไม่คิดทำตามคำสั่งอาจารย์ของเจ้าสินะ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวเสียงเรียบ
“เจตนาข้าง่ายดายนัก ข้ามาเตือนเจ้า! หลิวฮ่วนนั่นมันบ้า! ข้าติดตามรับใช้มันมากว่า 10 ปี แต่ตอนมันทอดทิ้งข้าตายังไม่แม้แต่จะกระพริบด้วยซ้ำ!!”
โจวฉีเปิดปากกล่าวออกอย่างช้าๆ หลังจากกล่าวจบคำ ในแววตาก็เผยให้เห็นถึงความคับข้องใจ
“มันบ้า แล้วเจ้าไม่บ้ารึไง?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวเย้ยไปคำหนึ่ง
8 เดือนที่แล้ว ตอนโจวฉีบุกมาจวนเจ้าเมืองชงซัน ไม่พูดไม่จาก็ลงมือฆ่าคนบริสุทธิ์ไปแล้ว 2 คน คนสติดีๆที่ไหนเขากระทำกันเช่นนี้?
“ต้วนหลิงเทียน ที่ข้ามาหาเจ้าไม่ได้คิดจะมาตีฝีปากอะไรกับเจ้า…ข้าแค่จะมากล่าวเตือนให้เจ้ารู้ไว้ ว่าหลิวฮ่วนนั่นเป็นคนดื้อรั้น หากเป้าหมายไม่บรรลุมันย่อมไม่คิดเลิกรา…และที่ข้ากล่าวเตือนเจ้า เพราะข้าไม่อยากให้หลิวฮ่วนมันอยู่ดีมีสุข!”
กล่าวถึงจุดนี้ในแววตาโจวฉีก็เผยประกายคับแค้นมากโทสะ น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“แต่หากครบกำหนด 3 วันเจ้ายังไม่ฆ่าข้า แล้วคราวนี้เจ้าจะไปสู้หน้ามันอย่างไร?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถาม
