“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องห่วง…ที่หากข้าทำเรื่องที่คิดทำเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาที่ข้าต้องจากไปเสียที! ตอนนี้บุญคุณความแค้นระหว่างข้ากับเจ้า ข้าล้วนไม่สนใจ..! ก็ใช่ที่หากหลิวฮ่วนไม่ให้ข้าสละชีวิตเพื่อฆ่าเจ้า ป่านนี้ข้าก็ยังคงอยากจะฆ่าเจ้าให้ตาย!”
โจวฉีกล่าวเสียงเรียบ “ทว่าตอนนี้เรื่องราวเปลี่ยนไปแล้ว…ข้าไม่สนใจอะไรเจ้าสืบไป ทั้งไม่มีเรื่องใดที่ทำให้ข้าต้องเคียดแค้นเจ้าอีก ตอนนี้ข้าได้แต่หวังเพียงว่าเจ้าจะมีชีวิตที่ดี เพื่อคอยสร้างปัญหาให้หลิวฮ่วนนั่น!”
ต้วนหลิงเทียนหยีตาเล็กน้อย ตอนนี้เขาก็ตระหนักได้แล้ว ว่าในใจโจวฉี ไม่ยึดถือหลิวฮ่วนเป็นอาจารย์อีกต่อไป
แต่เรื่องนี้คิดไปก็สมควรแล้ว
อาจารย์ที่สละได้กระทั่งชีวิตลูกศิษย์เพื่อบรรลุเป้าหมาย ยังคู่ควรเป็นอาจารย์หรือไร?
“อ่อจริงสิ อีกเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องกล่าวเตือนเจ้าเอาไว้ก่อน…เฝิงฟ่านนั้นเป็นศิษย์ส่วนตัวของผู้อาวุโสฝ่ายในที่เรียกว่าจ้าวเฟิง…อาวุโสจ้าวเฟิงนั้นเป็นอาวุโสฝ่ายในระดับสูงคนหนึ่งของสำนักจันทร์จรัสแสง พลังฝีมือติด 1 ใน 3 อันดับแรกของบรรดาผู้อาวุโสฝ่ายใน”
โจวฉียังคงกล่าวเตือนเรื่องราวสืบต่อ
อาจารย์ของเฝิงฟ่านเรียกว่า จ้าวเฟิง เป็นอาวุโสฝ่ายในระดับสูง?
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้ว
ถึงแม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะพอเดาได้ว่าปูมหลังของเฝิงฟ่านสมควรไม่ใช่ชั่ว จากวรยุทธ์และสมบัติที่มันมี แต่เขาก็ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นศิษย์ของอาวุโสฝ่ายใน
