“สุดท้ายศิษย์น้องเฝิงฟ่านก็เลือกส่งสารท้าประลองเป็นตายให้มันด้วยโทสะ”
โจวฉีตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จออกไปอย่างฉะฉาน
แน่นอนว่าเรื่องนี้มันคิดไว้ตั้งแต่ก่อนมาแล้ว
ในเมื่อเฝิงฟ่านก็ตายไปแล้ว มันจะปั้นน้ำเป็นตัวอันใดก็ย่อมได้…
“แล้วเจ้าเล่า ไฉนไปมีเรื่องบาดหมางกับมันได้?”
หลิวฮ่วนขมวดคิ้วกล่าวถาม
“ท่านอาจารย์ ท่านเข้าใจผิดแล้ว…ข้ามิได้มีเรื่องบาดหมางกับมัน”
โจวฉีเผยยิ้มขื่นขมออกมา
“หืม? แล้วเจ้าหมายความว่าอะไรกันแน่?”
หลิวฮ่วนกล่าวถามด้วยความหงุดหงิด
“ท่านอาจารย์เหตุผลที่ข้าบอกว่าแม้ศิษย์น้องเฝิงฟ่านจะไม่ลงมือกับมัน ข้าก็จะหาทางฆ่ามันให้ได้นั้น…ล้วนเป็นเพราะความเป็นมาของมัน! และความเป็นมาของมัน…นับได้ว่าเป็นศัตรูกับพวกเรา ถึงขั้นยากที่จะอยู่ร่วมโลกเดียวกันกับพวกเราได้!!”
โจวฉีกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ความเป็นมาของมันเป็นศัตรูกับพวกเรา? หรือมันยังมีอันใดเกี่ยวของกับข้าด้วย?”
หลิวฮ่วนยังไม่เข้าใจเรื่องราว
“ท่านอาจารย์ คนผู้นั้นมันเรียกว่าต้วนหลิงเทียน…เช่นเดียวกับศิษย์น้องซูฉี มันมาจากจวนเจ้าเมืองชงซัน…ทั้งดูเหมือนว่าจะเป็นศิษย์ของฟางฮุ่ยเช่นกัน!”
ถึงช่วงเวลาสำคัญ โจวฉีก็ปล่อยเหยื่อล่อตัวใหญ่ออกไปทันที
“จวนเจ้าเมืองชงซัน? ฟางฮุ่ย!?”
ไม่ผิดเพี้ยน สีหน้าหลิวฮ่วนมืดคล้ำดำลงทันใด!
