“ไม่ๆ!”
โจวฉีรีบส่ายหัวปฏิเสธทันที
มันรู้ดีแก่ใจว่าหากยอมรับเรื่องนี้ คงฉิบหายมากกว่าดี…
แน่นอนว่าในใจของมันลอบกล่าวเย้ยเยาะอยู่ ‘ข้ามิได้แค่มีเอี่ยวธรรมดา แต่ข้านี่ล่ะที่ส่งมันไปฆ่าต้วนหลิงเทียน! เสียดายก็แต่เฝิงฟ่านนั่นมันไร้ประโยชน์ยิ่งนัก กลับตกตายคามือต้วนหลิงเทียนเสียได้!’
คำเหล่านี้มันกล้าแค่พูดในใจเท่านั้น ไม่มีทางปริปากพ่นคำออกมาเด็ดขาด
“ไม่มีใดแน่นะ?”
หลิวฮ่วนกล่าวจี้ถามออกมาเสียงเข้ม
“ท่านอาจารย์ข้ามิมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยจริงๆ! หากท่านมิเชื่อข้ากล่าวคำสาบานก็ได้!”
โจวฉียืนกรานปฏิเสธ ยังเสนอเรื่องสาบาน ด้วยรู้ดีว่าหลิวฮ่วนต้องไม่ให้มันกล่าวสาบานแน่!
ต้องบอกว่าโจวฉีคนนี้รู้จัก ‘ถอยคือการเดินหน้า’ เป็นอย่างดี และนั่นทำให้หลิวฮ่วนไม่สงสัยอะไรมันสืบไป “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ ว่าอยู่ดีๆ ไฉนเฝิงฟ่านถึงได้ไปเป็นศัตรูกับคนผู้นั้นได้?”
“เรื่องนี้ข้าเคยได้ยินศิษย์น้องเฝิงฟ่านกล่าวอยู่บ้าง”
โจวฉีกล่าวเล่า “ดูเหมือนว่าหลังจากที่เจ้านั่นมันสามารถเอาชนะศิษย์ฝ่ายนอก 100 อันดับแรกมาได้ติดๆกันถึง 2 คน มันก็หยิ่งผยองถือดี ไม่เห็นหัวผู้ใด…กระทั่งพอได้ยินชื่อเสียงศิษย์น้องเฝิงฟ่าน มันก็กล่าวดูถูกศิษย์น้องเฝิงฟ่านออกมาว่าก็ไม่ได้นับเป็นตัวอะไร ด้วยปากร้ายวาจาเชือดเฉือนเช่นนี้จึงทำให้ศิษย์น้องเฝิงฟ่านมีโมโหนักที่ถูกลูบคม”
