จูกลับโล่งอก เรื่องราวกลับเป็นเช่นนี้ได้ด้วย!
ชายหญิงสกุลจูทุกคนต่างนึกชื่นชมยินดี หลังเปี้ยนชิวอิ่งเข้ามาในบ้าน พวกเขาก็ถูกอีกฝ่ายจูงจมูกมาโดยตลอด นึกไม่ถึงว่าเมื่อมารดากลับมา เหตุการณ์กลับพลิกผันเช่นนี้
หลี่ซื่อกลับมาจากไปหาหมอชาวบ้านพร้อมยาแท้งลูก
“ท่านแม่ ให้ต้มเลยหรือไม่?”
เปี้ยนชิวอิ่งเบิกตากว้างเมื่อเห็นยาในมือนาง “กล้าดีอย่างไร!”
หลี่ซื่อไม่แยแสอีกฝ่าย
ในขณะที่เย่อวี๋หรานพยักหน้าให้เบา ๆ “อืม เจ้าเอาไปต้มเสีย”
หลี่ซื่อไม่ตอบ ทว่าเร่งหันหลังแล้วเดินเข้าครัวไปต้มยาแท้งลูก
หลิวซื่อสะกิดแขนหลินซื่อพลางกระซิบถาม “ท่านแม่จะทำจริงหรือ?”
“พี่สะใภ้สี่ไปต้มยาแล้ว ท่านคิดว่าอย่างไรเล่า” เดิมทีหลินซื่อคิดว่าแม่สามีเพียงข่มขู่ แต่เรื่องราวเป็นไปเช่นนี้ ทำให้นางเริ่มกังขาว่าแม่สามีจะลงมือทำจริงหรือไม่
ไม่ว่าเย่อวี๋หรานจะทำจริงหรือไม่ เจ้าตัวก็ไม่ได้เปิดเผยให้พวกนางรู้ ทำเพียงตั้งกฎหลังถามไถ่ก่อนสั่งให้พวกนางอยู่เฉย ๆ
หากใครกล้าไปยุ่มย่ามกับกงการของนาง นางคงได้ตาม ‘เล่นงาน’ พวกเขาในภายหลัง
เพราะหวาดกลัวอำนาจของเย่อวี๋หราน สมาชิกสกุลจูจึงไม่กล้ายุ่งเกี่ยวด้วย
เดิมทีเปี้ยนชิวอิ่งคิดว่าเย่อวี๋หรานแค่พยายามข่มขู่ให้กลัว ทว่าเมื่อหลี่ซื่อยกชามยาเข้ามา อีกฝ่ายก็สั่งให้ถังต้าไห่กับถังเสี่ยวไห่จับตัวนางไว้ ทำเอานางตื่นตระหนกเต็มที
“ไม่! อย่านะ!”
“พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!”
……
เปี้ยนชิวอิ่งกรีดร้องด้ว
