มีศิษย์ฝ่ายนอกไม่มากนักที่มองตามความเคลื่อนไหวของเฝิงฟ่านได้ทัน อย่างไรก็ตามด้านศิษย์ฝ่ายในอดไม่ได้ที่จะสยดสยอง ยากทานทนดูชมเรื่องที่จะบังเกิดขึ้นต่อไป
เหล่าอาวุโสฝ่ายนอก ยกเว้นหวงเฉิงที่ยิ้มแฉ่งหน้าระรื่น ที่เหลืออดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า
“ฟ้าริษยาอัจฉริยะนัก…”
หลายคนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
“ทุบมัน! ทุบมันให้ตาย!!”
เติ้งเหว่ยตื่นเต้นเสียจนสองตาแทบถลนออกเบ้า คล้ายมันจะเพ่งตาจับจ้องมองเรื่องราว เก็บภาพวินาทีที่ร่างต้วนหลิงเทียนแหลกเหลวโดยไม่ให้พลาดแม้แต่รายละเอียดยิบย่อยอะไรไว้ชั่วชีวิต…
“ให้เจ้ามีพรสวรรค์และศักยภาพฟ้าประทานจากทวีปมนุษย์แล้วจะอย่างไร…สุดท้ายเจ้าก็ต้องกลายเป็นธุลีดินบนดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าแห่งนี้อยู่ดี!”
โจวฉีหัวเราะเยาะออกมาเบาๆ สองตาเหลือบแลห้วงสุดท้ายของต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาเฉยเมย
“เคลื่อนมิติ!”
ในขณะที่ทุกผู้คนคิดว่าต้วนหลิงเทียนถึงคราวชะตาดับสูญ ต้วนหลิงเทียนก็เปิดใช้ม่านตาพิสดารเต็มกำลัง ตาซ้ายจับจ้องมองไปยังค้อนสลาตันอันเขื่องกับดาบมหึมาเขม็ง!
และตอนนี้ต้วนหลิงเทียนยังพยายามเปิดใช้งานความสามารถอันทรงพลังปานพลิกฟ้าอย่าง เคลื่อนมิติ ของม่านตาพิสดารสุดชีวิต! จนพลังวิญญาณทั่วร่างของเขาถูกเผาผลาญไปด้วยความเร็วอันน่าตื่นตระหนก!!
ในขณะที่พลังวิญญาณเจียนแห้งเหือด ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกเสมือนในศีรษะกลายเป็นว่างเปล่า
