พริบตาต่อมาลำคอของเฝิงฟ่านก็ค่อยปริฉีก เผยให้เห็นหลอดลมที่บัดนี้พ่นฟองอากาศปุดๆคลุกเคล้าไปกับโลหิตที่ทะลักออกมาดั่งน้ำพุ! ห้วงสุดท้ายของชีวิตสีหน้าเฝิงฟ่านเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หากแต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้สืบไป
หลังจากนั้นภายใต้สายตาของทุกผู้คน ร่างเฝิงฟ่านที่เซถลาเพราะฟาดทุบค้อนกับดาบพลาด ก็ล้มหน้าคะมำกลิ้งไถลไปบนพื้น โดยมีโลหิตฉีดพุ่งราดรดไปเป็นทาง! สุดท้ายมันก็หยุดลง จมกองโลหิตที่ค่อยๆเจิ่งนอง…
เงียบงัน!
ฉากกลับกลายเป็นเงียบงันไร้สำเนียงเสียงใด!
“มาร! เป็นวิชามารจริง!!”
เซิ่งจื่อที่จับจ้องมองเรื่องราวอย่างตั้งใจ บัดนี้สองตาแทบถลนออกเบ้า มันถึงกับโพล่งคำออกมาราวคนบ้า ยังมองต้วนหลิงเทียนด้วยความหวาดกลัวถึงที่สุด
ซูด! อา! โอ!
……
ครู่ต่อมาอารามเสียงตื่นตระหนกของเซิ่งจื่อ ผู้คนในลานฝึกซ้อมก็คล้ายได้สติสตังกลับคืนเข้าร่าง พอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ต่างสูดลมหายใจเข้าอย่างตื่นตระหนกเสียขวัญ…
“ศะ…ศิษย์พี่เฝิงฟ่านตายแล้ว?”
ศิษย์ฝ่ายนอกมากมายจ้องมองร่างไร้ชีวิตของเฝิงฟ่านด้วยสายตาเลื่อนลอย
“ปะ…เป็นไปได้ยังไง!?”
สีหน้าของผู้ดูแลฝ่ายนอกอย่างเติ้งเหว่ย บัดนี้ซีดเซียวจนไร้สีเลือด มันมองต้วนหลิงเทียนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เป็นไปไม่ได้! สารเลวต้วนหลิงเทียนนั่นมันจะฆ่าเฝิงฟ่านได้ยังไง! เป็นไปไม่ได้!!”
เติ้งเหว่ยไม่อาจยอมรับความจริงเรื่องนี้ได้
